"Onu bana hatırlatmayan ne var ki?Her bulutta her ağaçta o var.Geceleyin hava onunla dolu,her şeyde ondan bir pırıltı var; gündüzleri ise çevremde ondan başka bir şey yok,her yerde o!"
Yaşamı boyunca pek çok kez fark etmişti Veronika, tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.