umut üretebilmek
Kitabı birkaç sene önce okumuştum. Şimdi nedense bu kitap hakkında bir şeyler söyleme ihtiyacı hissediyorum. Kitabı okuduğum dönemde kendimi iyi hissetmiyordum ve bu kitap bana en kötü, en acı, en umutsuz durumlarımızda bile tutanacak bir şey bulabilmeyi, her şeye rağmen yaşıyor oldukça iyiye odaklanabilmenin bir yolunu bulabileceğimizi öğretmişti. Bunca yıl sonra bile aklıma gelir bu. Kesinlikle okunmalı ve bunu öğrenebilmeli. Umut her zaman vardır, yok sandığımızda onu kendimiz üretmeyi bilmeliyiz.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Maalesef beğenmedim.
Yorumlama konusunda kararsızdım fakat en çok okunan kitaplar arasında görünce paylaşmak istedim.
Livaneli'den Serenad ve Kardeşimin Hikayesi kitaplarını okumuş ve beğenmiştim. Bu kitabı da seveceğimi düşünerek ve konusundan dolayı büyük bir beklentiyle okudum fakat sonuç hayal kırıklığı oldu. Kitap son derece basit bir dille yazılmış, düz metin tadında, edebi zevkten yoksun bir kitap. Özensiz, yazmak için yazılmış hissi veriyor. Kitapları çok satan tanınmış bir yazarsanız, insanlar beklentiye giriyor haliyle ama ne yazık ki bana göre beğenilecek hiçbir yönü yok kitabın maalesef. Bence Zülfü Livaneli artık kitap çıkarma işini bu işi gerçekten hevesle yapacak, kitabını büyük bir heyecan ve özenle yazacak insanlara bırakıp sadece beste yapmaya ve şarkı söylemeye devam etmeli.
Ahmet Ümit'in kitaplarındaki yalın anlatımı ve tasvirlerindeki başarı tartışılmaz ama bu kitapta depresyon tasvirini ve anlatımını çok başarılı buldum.
Tiksinti… Yaşamaya dair çürümüşlüğün kitabı. Bu sert ve acımasız anlatımı okurken hiç de şaşırmayacağınız, bazı yerlerde ne kadar da bize benziyor diyeceğiniz, tiksintiyi ve nefreti hissettiren bir kitap.
“Cahil halkların birincil ve başlıca özelliğidir bu, kendi çöplüklerini dünyanın en iyi yeri kabul ederler.”
