Sizde hissettiniz değil mi? Hatta hissetmekten öte yaşadınız onlarla birlikle tüm bu olayları. Görünmüyordunuz ama oradaydınız. Kimi zaman dertleşme tepesinde, kimi zaman çimlerin üzerinde, kimi zaman bir olay mahallinde, kimi zaman hastane koridorlarında. Oradaydınız, oradaydık. Birlikteydik. Ağladılar ağladık, güldüler güldük, korktular korktuk ama başardık. Onur gibi dik başlıydık bizde çoğu zaman, Zeynep gibi cesur, Burak gibi saf ama eğlenceli, Mert gibi tekdüze ve mantıklı. Her birinde bir yönümüzü keşfettik. Onlarla büyüdük, onlarla yara aldık ama onlarla ayağa kalmasını bildik. Mücadele ettik. Savaştık ve kazandık. Karantina değildi mesele, orada olmak veya oradan çıkmak da değildi, orayı sevmekti mesele. Meselemiz. Sevdik. Sonsuza kadar sevdik ve öyle kaldık. Sizinleyim. Benimlesiniz. İyi ki varsınız.
Kitaplardaki karakterleri kendimden bir parça gibi gördüm. Hikaye bitmedi ama sayfalar kapandı.
Sanki sustular, sustuk. Sizi çok özleyeceğim.
Bana kattıklarınız için çok teşekkür ederim