kafede
bir kahve içtim
iki sigara yaktım
oturdum bekledim kanseri
hayatın yalnızca
iki dudak arasından çıkacak
sözünü
bir umuttur yaşamak
onu da söndürdüm sigaramla
aldım evin yolunu
küstüm arkadaşıma
üzdüm annemi
kaybettim babamı
unutmayacagim bugunu
yazdim bu satirlara
Artık 72. koğuş silinmiştir. Dışarıdaki şubat fırtınası kim bilir hangi çocukluk yılının aysız, yıldızsız karanlıklarını dövmekte, sımsıkı kağıtlanmış camlara yüklenerek harap evi sarsmaktadır.