Sıla
@siladaldal
"Dünya, bensiz de mevcut. Kendi kendine mecvut. O berdevam. Ben bu devamın küçük bir çizgisiyim... Fakat varım, var olma kuvvetini bu devam şuurunda buluyorum."
Tıp
10 Şubat
141 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Başlarken sıradan bir kitap olacak hissiyle başlamıştım. Ethem konuşacak, biz dinleyeceğiz... Ama öyle olmadı. Ethemle başladık, o anlattı anlattı. Ona hak verdik derken Emin geldi anlattı, Ekrem geldi anlattı. Aynı ailede herkes farklı hayatlar yaşamıştı, hepsi de kendi açısından haklıydı aslına bakarsan. Sonra işin içerisine eşler girdi; Nurten, Hülya, Sevgi... Kâzım Bey girdi, Mürüvvet Hanım girdi. Herkes farklı şeyler anlattı bize. Aynı duruma, dedi, bir de benim açımdan bakın. Herkesin sakladığı ne çok sır vardı meğer. Tüm bu sırlar da açığa çıkınca herkesin davranışları nasıl da mâkul bir zemine oturuyordu. Herkes doğru davranışı sergilememişti belki ama herkes insan olmanın gerektirdiklerini yapmıştı işte. Hepimiz duygularımızın, hatta bazen duygularımızı gösterememenin esiri değil miydik zaten?
Kâzım çok sevmek istemişti Ethem'i, hatta en çok onu sevmişti de gösterememişti sevgisini Mürüvvet'ten çekindiği için. Mürüvvet bakıp büyütmüştü belki Ethem'i, Ekrem'i ama yedirememişti onları sevmeyi kendine. Bir Emin'i sahiplenmişti. Bu durumda Ethem görmediği sevgiyi nasıl gösterecekti ki çocuklarına? Çocuklarını çok sevmişti, Nurten de iyi kızdı aslında ama yapamadı işte. Eminse herkesten esirgeyip sevgisini bir Çiğdem'i sevdi, onunla mektuplaşıp dertleşti. Çiğdem, sandığı kişi bile değildi gerçi ama önemli olan dertleşecek, anlatacak biriydi, yazıyla da olsa... Kâzım Bey hiç kimseye dökememişti içini de bir Hülya dinlemişti onu... Nurten kendini hep bir yalana inandırmıştı. Kolay mı babanın kötü olduğunu, sana bile isteye zarar verdiğini kabullenmek? Değil, zor elbet. Kendince bir hikaye uydurup ona inanmıştı işte o da.
Böyle böyle herkes içinde bin soru, bin kırgınlıkla yaşadı gitti. Yüzyüze geldiler her hafta belki ama bu giderir mi içerdeki kırgınlıkları hiç?
Reklam
İki gün bile olmadan bitirdiğim bir kitap oldu. Gerçekten çok çok akıcıydı. Klasik Türk romanlarına göre farklı bir havası var. Bir yandan dilinin çok güzel ve akıcı, diğer yandan fantastik unsurlar olması okumayı daha da keyifli hâle getiriyor.
Gürpınar'dan daha önce mürebbiye eserini okumuştum. İkisinde de espritüel bir hava var ve bu da sevdiğim özelliklerden oldu. Hem keyif alacağınız hem de bir solukta okuyabileceğiniz bir kitap. Tavsiye ederim.
Beyaz Gemi sınav sebebiyle maalesef cok uzun zamana yayarak okuduğum bir kitap oldu. Fakat buna rağmen okurken çok keyif aldığımı söyleyebilirim. Kitabın kahramanı 7 yaşında annesiz babasız bir çocuk. Ancak yazar bu çocuğa isim vermeyi tercih etmemiş ve bu şekilde bu çocuğun tek bir kişiyi değil, belki annesiz belki babasız büyüyen herkesi temsil ettiğini göstermiş. (Bu da kitapta çok sevdiğim özelliklerden biri oldu.) Bunun dışında kitapta her karakter sanki belli bir özellik üzerine yazılmış. Mümin Dede, Orozkul... Kırgızların Boynuzlu Maral Ana efsanesi de kitapta kendine çok güzel bir yer bulmuş. Çocuğun bu efsaneyle, dürbünüyle, çantasıyla, kayalarla ve çok sevdiği dedesiyle çevrili olan yaşamı cok güzel aktarılmış.
Kitabın sonu belki herkes tarafından sevilmeyebilir, daha mutlu bir sonla bitmesi istenebilir. Fakat benim açımdan güzel ve gerçekçi bir sondu.
Zevk alacağınızdan emin olduğun bir kitap. Kesinlikle tavsiye ederim.
Werther'in çaresizce charlotte'a duyduğu aşk o kadar güzel ifade edilmiş ki... Okuması çok çok keyifliydi. Her cümlesi ayrı bir anlam taşıyordu , tüm bu duyguları yaşıyormuş gibi hissettiriyordu. Eğer içsel betimlemeleri okumaktan sıkılmayacaksanız kesinlikle tavsiye edebileceğim bir eser.
İkinci okuyuşum ama sanki ilk kez okur gibi yeniden yaşadım tüm hikayeyi. Odada Dr.B. ile volta attım, ceketin cebinden kitabı çaldım, her iki benliğimle satranç oynadım. Kısacık bir kitap olsa da kendinizi hikayenin içinde bulmamanız mümkün değil.
