Güle dair bir neden yok, gül açar çünkü açar/ Ne gözetir kendini, ne görülmek arzular.
-Agnelus Silesius
“Güle dair bir sebep yok; gül açar, çünkü açar.
Ne gözetir kendini gül ne görülmek arzular…”
Angelus Silesius
Güle dair bir neden yok, gül açar çünkü açar
Ne gözetir kendini, ne görülmek arzular. *
Agnelus Silesius
“Bilirim ki Tanrı bensiz bir an bile var olamaz
Eğer ben yok olursam o da zorunlu olarak ruhunu teslim eder.”
Angelus Silesius
Diyalektiğin tarihi
Yunanca dialectikē kelimesinden türetilen ve kabaca konuşma veya tartışma sanatı anlamına gelen, daha doğru bir ifadeyle ikiye bölerek akıl yürütme anlamına gelen bu yöntemin mucidi olarak Aristoteles, ünlü paradokslarında (en bilineni hareket paradoksu) kullandığı Elealı Zeno'yu göstermiştir. Bu paradokslar, Elealı kozmolojiyi reddetmesinden sezgisel olarak kabul edilemez sonuçlar çıkararak haklı çıkarmayı amaçlıyordu. Ancak terim, ilk olarak belirgin bir felsefi bağlamda, Sokrates'in tartışma biçimine veya elenchus'una uygulandı; bu yöntem, retorik başarı uğruna yapılan tartışma tekniği olan Sofistik eristikten , Sokrates diyaloğunun tarafsız bir şekilde gerçeği arama yönelimiyle ayrışıyordu . Platon'un kendisi de diyalektiği en üstün felsefi yöntem ve bilimlerin "temel taşı" olarak gördü; hem fikirlerin cins ve türlere göre tanımlanmasını (mantığın temeli) hem de tek bir ilke, İyiliğin Biçimi ışığında birbirleriyle bağlantılarını (metafiziğin temeli) belirtmek için kullandı. Aynı anda diyalektik, ebedi olana – evrensel ve zorunlu olarak kesin olana – erişim ve onay aracıydı ve bu Formlar veya Fikirler, diyalektik uygulamasının gerekçesiydi. Batı felsefe geleneğinin bu başlangıç anında, köktencilik, klasik rasyonalist bilgi kriterleri ve diyalektik ayrılmaz bir şekilde birbirine bağlıydı. Aristoteles'in Topikler'inde sistemleştirdiği diyalektik hakkındaki görüşü ise çok daha az yüceydi. 21 Çoğunlukla onu, Analitikler'de açıkladığı mantıksal akıl yürütmeye sadece bir hazırlık olarak görüyordu ; muhataplarının onayını almak için gerekliydi, ancak yalnızca olasılıksal öncüllere dayandığı için bilimsel bilginin kesinliğinden yoksundu. Ancak bu sonuncusu, ilahi olana katılmamızı sağlayan nous veya entelektüel sezgi ile tümevarımın tamamlanmasına bağlıydı; yani
Güle dair bir neden yok, gül açar çünkü açar
Ne gözetir kendini, ne görülmek arzular.
Agnelus Silesius