Zeynep Bulut
@Zynp_blt
Üniversite
Tekirdağ
Bakırköy
63 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Bazı yaralar, mezar gibidir. Üstü örtülür, çiçek ekilir, dua edilir ve gidilir. O mezarı açıp, içindeki kemikleri herkese gösterip “Bakın ne kadar acı çekmişim.” demek, o acının hatırasına saygısızlıktır. Ölülerini gömmeyi bilmeli insan. İçindeki ölüleri de. Anlatılmamış hikâyeler, anlatılanlardan daha güçlüdür bazen. Çünkü anlatılan dağılır, uçar, başkalarının ağzında sakız olur. Anlatılmayan ise mayalanır. Seni büyütür. Seni derinleştirir. Seni sen yapar.
“Eskiyi silip atmak” diye bir şey yok. Hayat, kurşun kalemle yazılıp silinen bir metin değil. Hayat, tükenmez kalemle yazılıyor. Üstünü karalayabilirsin, sayfayı yırtabilirsin ama izi kalır. Arka sayfaya geçer mürekkep.
Geçmişinle hesaplaşmadan, o eski sayfadaki hataları, kırgınlıkları, yaraları okuyup anlamadan açtığın her yeni sayfa, eskisinin kopyası olmaya mahkûm.
Sahte başlangıçlar, bir illüzyondur. Kendinden kaçmanın en süslü yoludur. Mesele sadece diyete başlamak ya da sigarayı bırakmak değil. Mesele, “mekân değiştirirsem kaderim değişir” sanrısı.“Bu şehirden gitsem düzelirim“ diyorsun. “Şu işi bıraksam rahatlarım“.“Bu ilişkiden çıksam kendimi bulurum.“ Bavulları topluyorsun, eşyaları koliliyorsun, biletleri alıyorsun. Gidiyorsun da. Yeni bir şehir, yeni bir ev, yeni bir manzara. İlk hafta harika. “Oh be,” diyorsun, “nefes aldım.” ama ikinci hafta, o bavulun dibinde saklanmış olan o tanıdık misafir kafasını uzatıyor: Sen.
Kendini de yanında götürdün çünkü. Kafanın içindeki o sesleri, kalbindeki o korkuları, ruhundaki o doyumsuzluğu gümrükten geçirdin. Onlar seninle geldi. Ve sen İzmir’in kordonunda ya da Londra’nın sisli sokağında yürürken, yine aynı kaygılarla, yine aynı yetersizlik hissi ile başbaşa kalıyorsun. Çünkü coğrafyada değişti ama iklim aynı. İklim sensin.