“Okyanus cayır cayır yanıyor,hissediyor musun balık?”
“Ta en derinde okyanusum.Senin acın,içinde çırpınan aptal balığın da acısı… Okyanusun bile kaldıramayacağı acıyı,küçük turuncu balık yüklenmeye kalkıyor ama beceremiyor, değil mi?
Selmanın güzelliği onun altın sarısı saçlarında değil,onları sarmalayan erdem ve saflık halesindeydi;onun iri gözlerinde değil,o gözleri yansıyan ışıktaydı;onun lal dudaklarında değil, sözlerinin tatlılığındaydı;onun fildişi boynunda değil,alnının kavisindeydi. Dikkatimi çeken mükemmel fiziği değil,yer ve sonsuz gökler arasında beyaz bir meşale gibi ışıyan ve dalga dalga yanan ruh asaletiydi.