şimal
@simalz
all the women in me are tired
Şu anda okuduğu kitap
“İçimizde, bizim ‘ahlak’ tarafımızda hiçbir şekilde münasebete geçmeyerek hadiseleri muhakeme eden, neticeler çıkaran ve tedbirler alan bir ‘hesabi’ tarafımız vardı ve lafta değilse bile fiilde daima o galip çıkıyor ve onun dediği oluyordu.”
“Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın. Çünkü nedense hepimizde, maddi olsun, manevi olsun, bütün dertlerimize bir isim takmak merakı vardır, bunu yapamazsak büsbütün çılgına döneriz.”
“Bana öyle geliyor ki, hakikaten yapabileceğimiz bir tek iş vardır, o da ölmek. Bak, bunu yapabiliriz ve ancak bu takdirde irademizi tam bir şey yapmakta kullanmış oluruz.”
“Hiçbir şey istemiyorum. Hiçbir şey bana cazip görünmüyor. Günden güne miskinleştiğimi hissediyorum ve bundan memnunum. Belki bir müddet sonra can sıkıntısı bile hissedemeyecek kadar büyük bir gevşekliğe düşeceğim. İnsan bir şey yapmalı, öyle bir şey ki… Yoksa hiçbir şey yapmamalı.”
Abartıldığı kadar güzel miydi? Kesinlikle evet. Çoğu kişi bu kitap için “overrated” demiş olsa da bence asla öyle değil. Bir kere konusu çok akıcı hemen içine çekiyor sizi ve kitabı elinizden bırakamıyorsunuz. Yazarın kalemi biraz farklıydı birçok kişi beğenmemiş ama benim çok hoşuma gitti hatta kurgusundan sonra en sevdiğim şey bile olabilir yazım tarzı. Sevmeyenleri de anlayabiliyorum ama. Karakterler bana çok farklı şeyler hissettirdi. Önce sevdim sonra bir ara nefret ediyordum ama bir noktada hepsini anlayabildiğimi de hissettim. Bu arada bence kitapta ana konu aşktan çok başka şeylerdi. Depresyon, ilişkiler, toplumda yer bulmaya çalışma… Yazar bunları işlerken çok iyi bir iş çıkartmış bence. Kitabın bir nevi insanın insana ihtiyacı olduğu mesajını verdiğini hissettim fakat ben buna pek katılmıyorum Ha bir de sonu istediğim gibi bitmedi. Havada bırakılmış bir sondu bence. Şimdi gidip dizisine başlayacağım onu da çok merak ediyorum.
