Çığlıklar atıyor mavi, çırpınıyor kuşlar gökyüzünde Gülen martı sesleri,maviyi kucaklayıp sarıyor sanki ruhum onlara baktıkça…
insanlar neden bu kadar suskun sanki herkes suskunluğunu içime boşaltır.
Nehirler akar ırmaklarıma,içim çöl,içim harap
Oysa kuşlar bu kadar mutluyken neden susar ki insan,koşmak varken neden yürür
Hangi yalnızlıktan tutsak bir elimiz karanlık oysa gökyüzü oysa kuşlar bu kadar hayat doluyken güneşe güne ve akan bu sele susmak neden…