Benim mezarım deniz kıyısında olmalı
Kıyı kıyı yosun bitmeli
Yeller esmeli, sular akmalı
Kuşlar değil, balıklar su içmeli mermer taşımdan
Başımda düşümde hep bir deniz,
Düüt düüt şirket vapurları, yandan çarklı, pervanesiz..
Benim bütün mirasım İstanbul olmalı.
Kabristanımsa deniz...
Mademki günün birinde hepimiz çekip gideceğiz, o halde bunca matem, bunca kahır niçin ha? Hayat demek, ölümü beklemek demektir. Az çok hepimiz denizi, yıldızları, ağaçları, işte falanları filanları göreceğiz. Birçok şeyin tadına bakacağız. Sonra da ister istemez ‘gidiyorum elveda’ şarkısını söyleyeceğiz. Öyleyse gidenin de kalanın da gönlü hoş olsun.
Göz bebeklerim çatladı dünyaya sevgi ile bakmaktan, ellerim çatladı sevgilim diyeceğim birini okşamak hasretinden, kalbim çatladı onu sevmekten ümitsizce sevmekten…