Bugün kırk sekiz yaşındayım ve bazen kendimi hasrete öyle kaptırıyorum ki hala çocuk olduğumu zannediyorum…
Hayatın şefkatli yanını bana sen öğrettin Portuga..
Bu, Jane’in kendisi için düşüncesi olsa da birkaç ay sonra Rochester’ın bir gözü ve bir eli yangına kurban gitti. Böyle detaylar beni o kadar etkiliyor ki..
“Bırak koparsınlar beni ondan. Bir başkası yardım etsin bana!”
“Hayır, kendi kendini koparacaksın ondan, kimse sana yardım etmeyecek, kendi kendine sağ gözünü çıkaracaksın, kendi kendine sağ elini keseceksin, kalbin kurbanın olacak, ona kazığı saplayan rahip sen olacaksın.”
Eserle ilgili bir incelemede şöyle bir ifade vardı: Rochester'ın gözünü ve elini kaybetmesi durumunu kadınlar kendilerine muhtaç erkekleri isterler şeklinde ifade edilmişti. Kitabı okurken -Rochester'ın yaşadıklarını- ben de bu kadarına gerek var mıydı, Charlotte demiştim.
Gerçekten öyle, kitabı okurken iki karakteri de kendi çapında haklı buldum ama gerçekten Rochester bu kadarını hak etmemişti bence. Neyseki en azından bir gözü açıldı :,)