Benim tek evim onun gözleri, dudakları ve elleriydi. Oldum olası “seni seviyorum”demeye utanmışımdır fakat gönlüm sevmekten hiçbir zaman utanç duymamıştır.
Böyle korkak olma. Çocukken büyüklerin giz olarak sakladıkları şeyler söylemedin mi hiç? Onlar gerçeklerdi, sen haklıydın. Kendi içinde o çocukluğu bulmalısın. Çünkü o çocukluk günleri, gözüpeklik günleriydi.
Her erkeğin, bu arada babamın da, mutluluğu yakalamak için yanlış yollara sapma hakkı olduğunu ancak saçlarıma aklar düştüğü zaman anladım. Ancak o zaman onun yanlışlarına saygı duymaya başladım.