'Özlem nasil bir sey' diye dusunuyordu Emre. 'İnsan neyi ozluyor,baska bir insani mi,yoksa onunla birlikte yaptigi seyleri mi? O insan yerli yerinde duruyorsa,kendi hayatini surduruyorsa;ozlemek onunla birlikte paylasilan seyleri ozlemek mi?' Eger birlikte yasanan seyler ozlenmiyorsa,yavuklunun sadece yuzunu gormek hasreti dindirebilir miydi? Elbette dindiremezdi. Baskasiyla birlikte gordugun zaman, hasret dindirilmis olmazdi ki. Tam tersine kendisine oldugu gibi derine giren bicak daha da kanirtmis olurdu.
Ne tuhaftı! Gormedigi zaman ozlememek ama gordugu zaman ozlemek... Goktan aniden inen ve kacmaya imkan tanimayan bir asit yagmuru gibi yakici bir ozlemle tutusmak...
İnsanlara gülmek yakışır; bu yuzden objektife bakan herkes az ya da cok gulumser. Hicbir hayvan gulmedigi icin belki de bu , insanlarin kendilerini yuceltmeleri anlamina geliyordur;gulmek bu yuzden bu seviliyordur.