İnsanlardan gittikçe uzaklaşıyordu, onlara kibar davranmak günden güne daha zor gelmeye başlamıştı. İnsanların varlığı Martin'i bunaltıyordu, konuşmak zorunda kalmak rahatsızlık ediciydi. Huzursuz ediyorlardı onu ve ne zaman biriyle karşılaşsa, ondan hemen kurtulmak için bahaneler sıralamaya başlıyordu.
Ne kadar hasta olduğumu şimdi şimdiye kadar ben de bilmiyordum, içimden bir şeyler kopup gitti. Hayattan hiçbir zaman korkmadım, ama hayata doyacağımı da düşünmezdim. Hayata öyle doymuşum ki içimde en ufak bir arzu yok artık. Eğer içimde bir parça bile yer kalmış olsaydı, o yer inan ki senin olurdu. Görüyorsun işte, çok hastayım.