İnsanlıktan gitgide uzaklaştığımın farkındaydım. Kökü topraktan ayrılmış bir ağaç gibiyim. Herkesin ortaklaşa kullandığı pınardan su içmeye hakkım yok sanki.
Birine sarılmak mutlu ediyor insanı tabi. Ama bu kibrit çöpünden zayıf sevincim,her şeyin kısa sürede son bulacağı düşüncesiyle çabucak ortadan kayboluyor.