Yazmak, kendimize, kendi içimize dokunabilmenin bir yolu aslında. İçimdekileri kelimelere dökmek, onlarla yüzleşebilmenin farklı bir yolu. Hele bir de içimizdekileri ve yaşadıklarımızı mizaha dönüştürebilirsek… 
Salondaki varlığımı yadırgııyorum. Tüm bu olup bitenlerde bir yanlışlık, bir eksiklik var sanki. Doğru yerde miyim, emin olamıyorum. Bu salondaki yerimin seyirci koltuğu olmadığını hissediyorum. Bu koltukta olmamalıyım. Bu salonda olmamalıyım. Ya sahnede? Olmam gereken yer sahne olabilir mi? İçimdeki ses öyle olduğunu söylüyor. Oyunun başlaması için o sahnenin beni beklediğini hissediyorum.