Şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi
taşınacak suyu göster, kırılacak odunu
kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde
bileyim hangi suyun sakasıyım ya rabbelalemin
tütmesi gereken ocak nerde?
Normalde burada video paylaşmayı düşünmezdim, ama Autumn Sonata filminin derinliği ve sonunda İsmet Özel’in şiiri beni çok etkiledi. Film, ifade edilemeyen duyguların, içe atılmış öfkenin ve sevilmeme korkusunun insanı nasıl sessizce, yavaş yavaş içten çökerttiğini ustalıkla anlatıyor. O dize ise, filmin yarattığı ağır atmosferi ve içsel yüzleşmeyi en güzel şekilde tamamlıyor.
Kendini ilk kez gerçekten görüyordu. Gözleri görmek için yaratılmıştı, ama o ana dek dünyanın sürekli değişen görüntüleriyle dolu ve kendine bakmak yerine dünyaya bakmakla meşguldüler.