İki insanın birlikte daha yüksek bir hakikati arama tutkusunu paylaşacağı bir aşk hayal ediyorum. Belki de bunun adına aşk dememeliyim.Belki de bunun adı gerçek arkadaşlıktır.
Nietzsche Ağladığında(s.330)
Babam omuzlarında tonlarca geçmiş taşıyan bir atlastı. Şimdi, o aramızdan ayrılınca, tüm o geçmişin çatırdayarak üzerime usulca yıkıldığını, beni tüm öğle sonralarının arasına gömdüğünü hissediyorum. Çocukların sessizce yıkılıp dağılan öğle sonraları.Ve yardım için çağıracağını kimsem yok.