Çevrem, beni teselli etmek isteyen düşmanlarla sarılı. Direncimi
iki yolla kırmak istiyorlar. Arhk kurtuluşu yokmuş gibi gözüken
feda edilmiş olan için şöyle diyorlar: Olması zorunlu olduğuna
göre, olması daha iyi. Ya da şöyle bağırıyorlar: Ben ölüyorum!
Ben ölüyorum! Ama ben, bunun olmak zorunda olduğunu kimse açısından asla kabullenmedim, eğer kabullenecek olursam
dilim kurusun ve böyle bir şeye evet demektense, pis kokulu
dumanlara dönüşüp dağılmayı yeğlerim. Ve ötekilerin hepsinin
de öleceklerini biliyorum, bunu yeterince ciddiye alıyorum, fakat beni, korkumu benden soyutlayarak ele geçirmek ve o korkuyu şimdi tehdit altında bulunan birinden almak için tehdit
etmelerinden ötürü onları çok suçluyorum, bu yüzden kimseyi
bağışlamak niyetinde değilim.