Oysa şöyle bir düşününce, kuru bir ağaç kavuğunda yaşamıyordum .Benden daha acınacak durumda olanlar vardı.Annesinin düşüncesiydi bu ;insan eninde sonunda her şeye alışır , diye tekrarlar dururdu sık sık .
Günün dengesini , üzerinde mutlu olduğum kumsalın olağanüstü sessizliğini bozduğunu anladım . Bunun üzerine, kurşunların iz bırakmadan sağlandığı hareketiz bedene dört el daha ateş ettim. Felaketin kapısını kısa kısa dört kez tıklamıştım sanki ...