İnsan bazen geçmişiyle bazen de olmak istediği kişiyle savaş verir. “Bizim Zamanımız” tam da bu sessiz savaşı anlatıyor. Çünkü bazı savaşlar tam da insanın yüreğinde gürültü koparmadan yaşanır, önce insanın içini yavaş yavaş kemirir sonra onu yaralarıyla baş başa bırakır.
Mihrap karakterini okurken onun hepimizden bir parça taşıdığını düşündüm.Mihrap geleneksel bir çevrede yetişen ,genç yaşına rağmen yaşadığı talihsizliklerden sonra olgun bir karaktere dönüşmüş.
Mihrap’ın toplumun beklentilerinin aksine içinden geldiği gibi davranması onu gözümde daha etkileyici kıldı.
Aşk hayatında yaşadığı büyük bir hayal kırıklığı onu sarsmış olsa da yeniden kendini bulmanın ve güçlü bir kadına dönüşmenin yolunu arar.
90’ lı yılların aile,komşuluk,dostluk ve aşklarının oldukça gerçekçi anlatıldığı bu hikaye bize özlem duyduğumuz tüm güzellikleri hatırlatır.
Yazarın abartıdan uzak mizah ile hiciv arasındaki anlatım dili kitapta beni en çok etkileyen detaylardandı.
Okurken birden fazla duyguyu bir arada hissedebileceğiniz bu kitap ,size yeniden ayağa kalkabileceğinizi ,gerçek gücün kendi içinizde olduğunu fark ettirecektir.
ℬ𝒾𝓏𝒾𝓂 𝓏𝒶𝓂𝒶𝓃𝒾𝓂𝒾𝓏
Bazı kitaplar olaylarıyla değil, bıraktığı hisle hatırlanıyor. Bizim Zamanımız benim için tam da böyle bir kitap oldu. Sayfalar ilerledikçe kendimi geçmişe özlem duymaktan çok, kaybettiğimiz bazı duyguları düşünürken buldum. İnsanların birbirini gerçekten dinlediği, hayatların birbirine değdiği zamanları hatırlattı bana.
Mihrap’ın hikayesi ilk bakışta tek bir kadının yaşamı gibi görünse de aslında birçok insanın içinde sakladığı kırgınlıklara dokunuyor. Onun sessizliği, bekleyişleri ve hayata karşı verdiği mücadele oldukça gerçek hissettirdi. Bu yüzden karakterle arama bir mesafe koyamadım; sanki tanıdığım birinin hayatını dinliyormuş gibiydim.
Kitabın en sevdiğim yanı abartıya kaçmadan duyguyu okuyucuya geçirebilmesi oldu. Neşeyle hüznün yan yana yürüdüğü, bazen gülümseten bazen de düşündüren bir atmosferi var. Özellikle mahalle yaşamının anlatıldığı bölümlerde sıcaklık hissi çok güçlüydü.
Kitabı bitirdiğimde aklımda olaylardan çok insanlar kaldı. Sesleri, hikayeleri ve yarım kalan hayalleri...
Bu yönüyle Bizim Zamanımız, yalnızca okunup geçilecek bir roman değil; okurunda iz bırakan, zaman zaman dönüp hatırlanacak kitaplardan biri olarak yerini aldı
Sizlerde doksanlara konuk olmak bu sıcaklığı hissetmek isterseniz kesin okuyun derim ben çok ama çok beğendim. Okuyunca sizler de o samimiyete hayran kalacaksınız
Reklam
Mihrap, içimizden birilerini anlattığı tanıdık bir hikaye aslında. On yaşındaki mihrabın babasını kaybettikten sonraki o kabulleniş serüvenini, aynı zamanda o 80’ler darbe yıllarını ve ailelere nasıl etkilediğini insanlara nasıl etkilediğini bir çocuğun gözünden biraz komik yollu, biraz gerçekçi bir şekilde okuyorsunuz. Olmazsa da olurmuş bu kitap ama okudum tatlı bir hikaye olarak kalacak aklımda.
Kitabımız 12 Eylül darbesini, bu sebepten babasını kaybetmiş küçük bir kız çocuğunun gözünden anlatıyor. Güzel bir başlangıç yapan hikaye her geçen sayfa etkisini ve duygusunu kaybediyor bence. Benim beklediğim vurucu etkiyi bir türlü yapamadan bitti kitap. Ben pek beğenmedim.
90’ların o sıcacık mahalle kültürünü ve anne-kız arasındaki trajikomik, Sıdıka’yı anımsatan atışmaları yaşatan; ilerledikçe ise kalbimizi sızlatan nefis bir Sinem Sal romanı, Bizim Zamanımız.
Hikâye, milenyumun eşiğindeki Hasköy’de annesiyle birlikte küçük bir tuhafiye işleten Mihrap’ın gözünden anlatılıyor.
Mahalle kültürünü, komşuluk ilişkilerini, kasetleri, televizyon programlarını ve internetin hayatımıza yeni yeni girdiği günleri de yeniden yaşıyoruz.
Ama aynı zamanda o sıcak mahalle atmosferinin altında saklanan yalnızlıklar, korkular ve hayal kırıklıkları da birer birer ortaya çıkıyor. Mihrap’ın sevme biçimi, fedakârlıkları ve kırılganlığı ise insanın içine dokunuyor.
“Kendi ayakları üstünde duran kadınlara hep hayran kaldım… Ben de yok. Bitiş çizgisine sürünerek ilerliyoruz işte. Annem ve ben.”
Kitabı bitirdiğimde aklımda en çok kalan şeylerden biri Mihrap’ın o "Kimi sevsem ölür" korkusunun nereden geldiği oldu.
Bu yüzden, Mihrap’ın çocukluğunu anlatan Mihrap'ı okumak için sabırsızlanıyorum. Sanırım onun hikâyesinin eksik kalan parçalarını orada bulacağım.
Sinem Sal’ın kaleminde en sevdiğim şey ise mizah ve hüznün aynı satırlarda yan yana durabilmesi oldu. Bir bir sayfada gülümserken birkaç sayfa sonra gözleriniz dolabiliyor.
90’lar nostaljisini sevenlere ve mahalle sıcaklığını özleyenlere gönülden tavsiye ederim.
Bizim Zamanımız; 90’ların sakin mahalle hayatında geçen, insanın içine yavaş yavaş işleyen bir hikâye. Mihrab; boşanmış, babasını kaybetmiş ve annesiyle yaşayan bir kadın. Birlikte küçük tuhafiye dükkânlarını işletirken hayatları çok sıradan ama bir o kadar da samimi akıp gidiyor. Mahalledeki insanlar, komşuluklar, dükkândaki sohbetler ve eski zamanların sıcaklığı kitabın her sayfasına yayılıyor.
Mihrab’ın hayatı, Dalyan’a âşık olmasıyla değişmeye başlıyor. Ama bu duygu onun ilk evliliğinden çok farklı; daha gerçek, daha derin ve daha kırılgan. Kitap boyunca Mihrab’ın iç dünyasını, sevmenin verdiği heyecanı, bazen kırgınlıklarını bazen de umutlarını okuyoruz. Dalyan’ın ona davranışları, aralarındaki küçük anlar ve sessiz duygular hikâyeyi daha da özel hissettiriyor.
Aslında kitap büyük olaylardan çok insanların hislerine odaklanıyor. Eski mahalle kültürünün verdiği sıcaklık, komşulukların samimiyeti ve günlük hayatın küçük ayrıntılarıyla birlikte aşkın insanı nasıl değiştirdiğini anlatıyor. Okurken insan kendini sanki o mahallede yaşıyormuş gibi hissediyor.
Reklam
Reklam