Şöyle bir yazı okudum;
“İyi hissetmediğinde kendini izole ettiğini fark ediyorsun çünkü çocukken seni teselli etmeye kimsenin gelmeyeceğini öğrenmiştin.”
Hatırıma geliyorda, küçükken babam sinirlenir bağırırdı. Bende küser sofraya gelmezdim, yanına oturmazdım, su isterdi vermezdim. O da dayanamazdı sofraya gelmiyorum diye diğer odaya yanıma gelir, öper, sarılır, gönlümü almaya çalışır, sofraya götürürdü. Düşünüyorum da ne kadar kıymetli anlar, bunun derdine düşmeyip oturup yemeğini yeyip üstüne birde keyfi isteklerini buyur edebilirdi.🥲
Elhamdülillah..