Yatağımın karşısında bir pencere var. Odanın duvarları bomboş. Nasıl yaşadım on yıl bu evde? Bir gün duvara bir resım asmak gelmedi mi içimden? Ben ne yaptım? Kimse de uyarmadı beni. İşte sonunda anlamsız biri oldum. İşte sonum geldi. Kötü bir resim asarım korkusuyla hiç resim asmadım; kötü yaşarım korkusuyla hiç yaşamadım.
Ne gördün bütün kapıların birer birer kapandığı bu dunyada? Hangi kusurunu düzeltmene fırsat verdıler? Son durağa gelmeden yolculuğun bitmek üzere olduğunu haber verdıler mı sana? Birdenbire:"buraya kadar!" dediler. Oysa, bilseydin nasıl dıkkatle bakardın istasyonlara;pencereden görünen hiçbir ağacı, hiçbir gökyüzü parçasını kaçırmazdın.