Sen güzel zannettiğin o duygularını, yanlış topraklara ekiyorsun. Suyunu veriyorsun, güneşi alıyorsun ama çıkmıyor. Çiçeği olmuyor. Bazen çiçek yetişecek gibi oluyor ama dikenleri çok tutamıyorsun. İçin acıyor işte, çünkü senin toprağına ekilmiş o güzel çiçekler, sen de zannediyorsun ki toprak da aynı, tohum da aynı, yağmur da güneş de aynı. Bilemiyorum yağmurun, güneşin ne, ama aynı çiçeği beklediğimizi biliyorum.