“İnsan olmak, bir ömür aynı denizin kenarında duran fikrisabit bir ağaç olmaya benzerdi. Mevsimlerce imtihan edilip, yılmayıp, dimdik ayakta durmaktı. Dünyaya direnirken kendinle barışmaktı.”
“Evet onu bekliyordum. Beklemek sadece içinde bulunduğum o uçucu zaman kıtasında umudumu taze tutuyordu. Sonraya dair bir umut değildi benimki. Beklentim yoktu. Bekleyişim vardı. Bu bekleyiş, benim hayattan dilediğim aftı. Zira hepimizin dilemek mecburiyetinde olduğu bir af vardır. Hiç kimseden değilse bile kendimizden.”