Ashab-ı kiram Medine'de yaşadıkları maddi manevi zorluklara rağmen İslami heyecanlarını canlı tutma ve imanda derinleşip Allah ile irtibatlarını sağlamlaştırma adına kendi aralarında da sık sık bir araya geliyor ve sohbet meclisleri oluşturuyorlardı. Birbirlerini davet ederken de "Gelin biraz imanlaşalım!" diyorlardı. Zira din nasihatti.
Gerçek mutluluk, yavaş yavaş, azar azar gelir ve bu bizim hayata bakış açımızla, çevremizle, çevremizdekilere karşı davranışımızla doğrudan doğruya ilgili ve orantılıdır. Mutluluk, birbirini tamamlayan ufak tefek şeylerin birikmesinden doğuyor.