Mıravka
@skyj4de
feminist marksist emekli twittercı
%4 (17/400 syf.)
Reklam
BA-YIL-DIM.Duygu ve Düşünce
Kitabı çok beğendim. Hayatımda okuduğum en iyi kitap olabilir. Türkiye'nin (ve aslında dünyanın geri kalanının) şu an içinde bulunduğu çok acı ama çok gerçek konumu çok sade ve samimi bir dille anlatıyor.
12 hikayenin derlemesinden oluşuyor kitap. Her biri insanın kalbine dokunuyor. Okurken "Bu hikaye bana bir yerlerden tanıdık geliyor..." diyorsunuz, çünkü hikayelerin hepsi oldukça gerçek, hepsinin gerçek hayatta en az bir örneği var. Haberlerde bir anlığına görüp geçilen, çoğu zaman üzerinde durulmayan insanların aslında koca bir hayatı olduğunu hatırlatıyor bize. Kadınlar, çocuklar, işçiler, emekçiler, yoksullar, ezilenler… Kısacası toplumun görmezden geldikleri.
Bazı hikayeleri okurken yutkunamadım, kitabın sonuna kadar kalbim dayanmaz herhalde diyordum. İnsanlıktan nefret etmek, umudumu kesmek istedim ancak hikayenin hemen ardından gelen başka bir hikaye bana neden hala bir umudun varolduğunu hatırlattı. Kitabın en hoşuma giden yanı bana bu dalgalanmayı yaşatması oldu.
Ayrıca Selahattin Demirtaş'ın hicivli kalemine bayıldığımı söylemeden de geçemeyeceğim. Hikayeler tabiri caizse sadece dramdan ibaret değil (tabii ki hikayelerin her biri gerçek hayatta da var olduğundan dram kelimesini kullanmak uygun gelmedi ama başka kelime bulamadım), arada öyle hikayeler var ki beni çok güldürdü, güldürürken düşündürdü.
Dikiş makinesinin sesi uzaktan piyano gibi gelir
Şöyle ki: Küçüklüğümde sabahları hep annemin çaldığı piyanonun sesiyle uyanırdık. Evimiz iki odalıydı, bütün kardeşler bir odada uyurduk. Annemin piyanosu da aynı odadaydı. Canım annem her sabah üşenmeden piyanosunun başına geçer, tıngır mıngır çalardı. O sesler inanın halen kulağımda çınlıyor. Sonra biz biraz büyüyünce anam, "Lan sen salak mısın oğlum," dedi, "ne piyanosu; bildiğin dikiş makinası bu, eve ek gelir olsun diye dikiş dikiyorum ben." Ama olsun, sonuçta biz piyano niyetine dinlemişiz, değil mi?
Reklam