Öğretmen gidiyor ve Jacques bu kadınlar ortasında yitip gitmiş durumda, yalnız kalıyor ,sonra pencereye koşuyor, kendisine son bir kez selam veren ve bundan böyle yalnız bırakan öğretmenine bakıyordu ve sanki artık kendi dünyası olmayan, öğretmenlerinin yüreği her şeyi bilenden daha bilgili olduğuna inanmadığı bir dünyaya atılmak üzere, bu başarıyla yoksulların günahsız ve candan dünyasından, toplum içinde üzerine bir ada gibi kapanmış olan ama içinde yoksunluğun aile ve dayanışma yerini tuttuğu dünyadan koparıldığını önceden biliyormuş gibi, başarının sevinci yerine, uçsuz bucaksız bir çocuk üzüntüsü yüreğini burkuyordu;bundan böyle yardımsız öğrenip anlaması,yardımına koşan tek adamın yardımı olmadan adam olması ,kısacası ,en yüksek fiyatı ödeyerek ,kendi başına büyüyüp yetişmesi gerekiyordu.