•bed
@slowreader_
•|𝙼𝚢 𝚜𝚎𝚌𝚛𝚎𝚝 𝚝𝚊𝚕𝚎𝚗𝚝 𝚒𝚜 𝚐𝚎𝚝𝚝𝚒𝚗𝚐 𝚝𝚒𝚛𝚎𝚍 𝚠𝚒𝚝𝚑𝚘𝚞𝚝 𝚍𝚘𝚒𝚗𝚐 𝚊𝚗𝚢𝚝𝚑𝚒𝚗𝚐.
165 okur puanı
Mart 2016 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Mesele, bu dünyada mevcut gizli dünyanın eşiğini, anladığımız ve anlayamadığımız arasındaki görünmez geçidi aşmakta, bir sınır aşma deneyimi, bastırılmış anıların geri dönüşü manzarayı değiştirir, eksik olduğunu hissettiğin o önemli yapboz parçası ortaya çıkar, resim farklı bir şekilde aydınlanmış görünür, eski olanın içinde yönünü yeniden bulman gerekir, tıpkı doldurulmuş bir yastığa düğme dikmek gibi, iğneyi karşıdan çıkarıp ipi gerdiğinde tüm yastık birdenbire şekil alır.
Anneler de kadındır ve annenin tüm çocuklarını eşit sevdiklerine, aralarında ayrım yapmadıklarına ve fark gözetmediklerine, adaletli davranmaya muktedir olduklarına dair bir düşünce mevcuttur.
Keşke gerçek olsa denen bir rüyadır bu.
Aramızda geçen en kötü şeyler, birimiz ya da ikimiz birden çaresizliğe kapıldığında ya da köşeye sıkıştığında yaşandı her zaman. Çaresizliğin olmadığı bir yerde buluşsaydık güvende hisseder miydik yoksa içine adımımızı atar atmaz o yer birdenbire çaresizlikle mi dolardı?
İnsanlık durumunu paylaşıyoruz. Herhangi bir belirgin anlamı ya da hedefi olmayan bir varoluşun içinde kaybolmuşuz, ne kadar uğraşsak da belirsizlikten, gözdağı veren tehlikelerden, gelecek olan hastalıklardan, bizi bekleyen kayıplardan, kederlerden, kaybolan oğuldan ya da kız kardeşten, aniden geri gelip kapımızı çalan çocukluktan asla kurtulamayacağız. Sevdiğimiz, yokluğunda yaşayamayacağımız biri hastalanacak, ölmek üzere olacak ve onun hasta yatağının, ölüm döşeğinin başında çaresiz, uyuşmuş vaziyette oturmaktan başka bir şey yapamayacağız, bunu yaşadık, yaşayacağız. Yokluğunda yaşayamayacaklarımız ölürken, yavaş yavaş soğuyup soluklaşırken başlarında nöbet tutmalı ve sonra tekrar sokakların keşmekeşine, yanıp sönen trafik lambalarının, ağaçlarda çığlık atan kargaların arasına karışmalı, cenaze törenini düzenlemek için yapılması gereken pratik işlerin altında ezilmeli, ölüm ilanını yazmayı unutmamalıyız. Hepimiz buralardan geçtik ve geçeceğiz, cenazeden sonra haftalarca, belki bir yıl, belki de kendi yok oluşumuza değin yas tutacağız. Gelgelelim canımızı acıtan ya da canını acıttığımız biri, ilişkiyi çözümlemeden, dürüstçe konuşmadan, insanlık durumunu karşılıklı olarak irdelemeden ölürse sırtlandığımız yük daha da ağırlaşacak.
Ve o, annem olduğu için, söylediği tatsız şeyler her zaman, aynı şeyleri başka birinin söylemesinden daha tatsız geliyordu.