Samet
@smetym
naçizane kısacık ömürlerinizde yalana yer vermek sizi hayli yoracak, biraz hakikatli ve dürüst olmanın kimseye bir zararı dokunmaz.
8 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
hep yitik, hep bitik umutlar.
kayıp şehir dedikleri bu olsa gerek;
ulaşılmazlık.
hep toplasan bir araya getirilemeyecek ihtiyaçlar gibi,
eli avucu kanıyor bazen insanın.
bazen bakıyor; seçim şansı var gibi,
bazense kupkuru dudaklar bir damla suya hasret.
gel de anlat derdini,
anlatabilirsen.
gel de söyle gerçekleri yüzlerine, söyleyebilirsen.
erken kalkmak gereksinimi gibi hayat.
ne yapacağını yönlendiremiyor,
elinde ne varsa onunla ilerlemeye çalışmak zorunda bırakılıyorsun.
her tekmeye bir düşen oluyor elbet,
her yumruğa bir kafa atan.
gücün varsa hayatta kalıyorsun,
onda da emeklemek en iyi derecen oluyor.
farklı bakmaya çalıştığın zamanlarda dışlanıyor gibisin.
kaçan kaçana bir kovalamaca var her dakika. her an binlerce düşünce duyuyor gibi,
binlerce insanın yerine kendini koyuyor gibi.
çık işin içinden!
tabi bu girmesi kadar kolay olmasa bile, dene!
"ne kaybedersin ki?" diye sorduğumda ne kaybedeceğini düşünmen bile hata!
çünkü bu dünyada çok az şeye değer vermelisin,
ama her şeyden çok vermelisin...
Reklam
dur!
başındasın henüz yolun.
bir bakın çevrene, yok engel olan ancak;
neden bağlı gibi duruyor elin, kolun?
üzerine yağan yağmuru bile sitem ediyor;
şanssızlığına pay biçiyorsun.
oysa masumsun inan;
tek faili değilsin o bulutun.
tutun!
sanma kırılır ince diye hayata kök salmış dalın.
sen gözünü pek tut ki;
en engin dalgalara bile baş tutsun salın.
uçamasa bile, en azından var altında bir halın.
belki dün olmadı, belki bugünde değil ama;
ya yarında saklıysa baharın?
değmez mi sahiden?
en azından denemeye...
her rüzgâr; bir kuru yaprağı dalından ayırırcasına koparıyor defterimden sayfaları. neyin tenhası bu vurgun ve viran benlik? doğru ya! hak etmiş bir ruha teslim bedenime züğürt tesellisi bahanelerim bunlar. iyimserliğin bini bir para. ucuz romanlara konu olacak cinsten. kopuk ve umarsızca sendeliyor hayallerim birer birer benden giderken. gidin bakalım, siz de gidin. daha iyi bir yer bulsam zaten, ben bile gideceğim...
SerüvenŞiir
kaybettim kalemimi.
nedeni bariz ortada!
çok sevip, sahiplendim; elemimi.
dünde bugüne,
bugünde yarına düştü hep aklım.
oysa "an" dedikleri;
kuş misali uçup gidermiş.
bildiğin kendimi yaktım!
yapmadım değil aslında,
bir çok kez aynı hataları yaptım.
her defasında başıma da kaktım ama;
yetmedi döndürmeye şansımı;
yine haklı çıktı bahtım...
şimdi ne kendime armağan ettiğim tahtım,
ne de kadere dümdüz saydığım ahtım;
huzura ermemi sağlamayacak.
tek bir fırsat olsaydı elimde,
kollarımı bağlamayacak ya da gözlerimi dağlamayacak; inan denerdim.
ve ben bu inançla; her zorluğu yenerdim.
bazı zamanlarda belirli karanlıklara da fenerdim ama, aldım bana bakan gözleri; kim olduğumu görmelerine izin vermedim!
bir tutam iyiliğim vardı; gizledim!
önlerine sermedim!
kendime ettiğim haksızlığı da kimseye etmedim!
yinede sürüp gidiyor eşsiz serüvenim.
bakalım nerede son bulacak?
merak etmiyor değilim...