Samet
@smetym
naçizane kısacık ömürlerinizde yalana yer vermek sizi hayli yoracak, biraz hakikatli ve dürüst olmanın kimseye bir zararı dokunmaz.
8 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
ağrım kalemimdedir benim.
yazdıkça diniyor, ince sızısı.
kurtuluşa her meyil ettiğinde bileğim;
hemen çıkıp "dur" diyor, alın yazısı.
hasta mıyım?
harap mı?
yoksa ne bu hâl?
güneşi özlem eyledim; tek ışığım ay.
iyice gerip okunu, aldı nişanı.
hiç beklenmez bir anda, vurdu beni yay.
zemheri misalidir, benim ayazım.
her gören taşkın sanır,
oysa çok azım.
bir şiirdir dilimde; hep onu söyler.
ben sadece ozanım, sen kırık sazım...
bir gün, elbet bir gün.
hâlâ düşmekte olduğum uçurumun;
sonunu göreceğimden eminim!
kendi hatam mıydı?
yoksa itildim mi farketmeden bu boşluğa?
dolacak mı peki?
varlığı nereden geldiği belirsiz bir ışıkla;
demir parmaklıkları ardına hapsolduğum karanlık?
viran olmuş gönül mabedimin toprağında;
yeniden yeşerecek mi renkli çiçekler?
belki bir hiç, belkide hep.
var olabilecek mi bir şekilde içimde; umut?
gülen çehreme eşlik edebilecek mi;
ışıltısı sönük kalmış göz bebeklerim?
ya da bir hikayeden ibaret,
sonu başı belirsiz bir yokuş yorgunluğu mu
miras kalacak onca yükün sahibi,
naif bedenime?
yalnızım bu yolda, hiç olmadığım kadar.
azı karar değil ama çoğu hep zarar.
bir çok yaram ve ben;
dosdoğru ilerlemeye devam ediyoruz.
attığımız adımlardan emin olmamakla birlikte.
belki yeni bir gelecekte,
belki yeni heyecanlarla,
belki dünün hüznünü dünde bırakmış,
belki geleceği kocaman kucaklamak için
yanıp tutuşan kollarla...
Ilık KışŞiir
vefa bir veba gibiydi bizde.
fedakârdık, bu yüzden çok ağladık.
sonra olanları hep kadere bağladık.
soğuk baharlarımız oldu, karlı yazlarımız.
başkalarının ki gibi narince alnımıza değilde,
yüreğimize bir hançerle kazınmış yazılarımız.
bu yüklerle fazla yol alamazdık,
yarı yolda geri dönmek geçmedi değil içimizden ancak yinede dönmedik.
belki ölmedik ama;
uğurunda ölebileceğimiz şeyler için yaşadık.
dur durak yoktu filmimizde,
bir solukta geçip gidiyordu.
hep seçemiyorduk, fazla şansımız da yoktu.
kör değildik, görüyorduk olup biteni.
olmasını istediğimiz şeyleri imkansızlıklarımız katlederken izledik.
biz bizeydik,
aramızdan su sızmıyordu.
bekledikçe artan özlemlerimiz de oldu,
sevindiğimiz,
güldüğümüz,
beğendiğimiz şeyler de.
kavuşamamak ne acı değil mi ?
isteyip ulaşamamak,
bir adım atamamak.
işte tam bu yüzden;
yazıklar olsun bize ve size,
açtığında koklayamadığımız gonca güllerimize,
hep bir çabayla geçen sahte ömürlerimize ve kayıp sandallarda unuttuğumuz güzel günlerimize...
evet,
ben bir kaldırım taşıyım.
her gün üzerime yüzlerce isimsiz ayak basar, geçer.
her biri diğerinden ağır,
kimi hızlı kimi yavaş ilerler üzerimde.
onlar bilmezler beni,
onları bildiğim gibi.
taştan bir yüreğim var sanırlar,
bir hiçmişim gibi görmezden gelirler.
halbuki hissederim ben.
yakarışımı duyuramam kimseye.
sadece yüklenir yüklenir,
çatlar giderim.
bir çöp olduğumda atılırım.
beğenilmem,
özlenmem,
yüz vermez kimse bana.
yaşam için bir hak sahibi değilim,
hiç bir şey için hakkım yok.
--
dürüst bir taşım ben.
diğer taşlara uyduğum sürece kimse yadırgamaz beni,
kimse hırpalamaz.
düzeni bozmadığım sürece kimse beni görmez, farketmez.
sadece işimi yapmamı beklerler benden,
kurulu tezgahta titizlikle işlenmemi.
kimse sormaz bana;
"istiyor musun?" diye.
"Konulduğun kalıptan memnun musun?"
diye.