Kişot // Salman Rushdie
Canım Rushdie; efsunlu her eseri.
Cervantes’in zamanın ötesindeki eseri Don Quichotte’a selam çakarak modernist bir bakış açısıyla ele alıp bizlere hazırlamış olduğu eser #kişot
Rushdie, eserinde büyülü ve örtülü gerçeklikle roman içinde roman anlatır.
Kimlikler kaygan ve değişken; anlatı günümüz dünyasının entropik yapısına eleştiridir.
Mahlas kullanarak kendini Sam DuChamp adıyla tanıtan ve casus romanları yazan Birader; kendi hayatındaki boşlukları doldurabilmek için Kişot karakterini (İsmail Smile) yaratır.
Kişot’un modern yolculuk hikâyesindeki benzerlik, Cervantes karakteri ile aynı seyreder ve bu benim Rushdie’nin bir saygı duruşudur.
Hint kökenli Kişot ve hayali yol arkadaşı Sanço’nun Amerika seyahati çağımızın absürtlüğünü bir güzel eleştirirken varoluşun çözülüşü, aidiyet, inanç, ırkçılık, siyasi çalkantılar ve arafta kalmanın yarattığı sorunlara selam çakmadan da duramaz.
Yani; televizyon, telefon, internet, bilgisayarların günümüz gerçekliğini oluşturduğu bir ortamda insan ruhunun çaresizliğini dile getiren bir anlatıdır Kişot; katman katman.
İçimden geldiği gibi.(Spoiler içerebilir!)
Seriyle İlgili Genel Bir Yazıdır.
Bu seri benim ben olma hikayemin başlangıcı...
2 senenin ardından yazmaya başlarken de elimde bu kitap vardı, "Benim gerçek bir kurgu yazmam lazım artık." dediğimde de. Best Smile doğduğunda elimde yine bu kitap vardı, deprem olup da taşınmak zorunda kaldığımda da. İlk aşık olduğumda da yanımdaydı bu hikaye, aşk acısını tattığımda da...
8. sınıfı bu kitapla bitirdim. Çevremde herkes sınava çalışırken ben kurgu olarak bu seviyeye gelmenin yollarını düşündüm.
Liseye başladığımda bu kitap kitaplığıma bir yere yerleşmiş olsa da her daim zihnimin köşesinde bir yerdeydi.
Bir süre sonra ise Eren ve Arden'e farklı bir yaşanmışlık yazmak fikri geldi aklıma: Maybe In Another Life.
Ama düşündüğüm kadar kolay olmadı. Bir hikayenin yolunu değiştiremezdiniz kolay kolay. Hikaye kendi kaderini çizerdi. Bunu yaşayarak öğrendim ben de.
Ben kendi kurgumu ilk oluşturduğumda yine aklımda bu kitap vardı. Elbette bir noktada ister istemez etkilendim. Ama zaman geçtikçe bana ait olan kurgu da kendi yolunu çizdi ve bu esinlenmeden uzaklaştı.
Eren'in aşkı, Arden'in ihaneti, Emris'in dostluğu, Sedat'ın komik halleri, Atlas'ın ciddiyeti, Demir'in zekası, Ala'nın özgüveni ile geçen dolu dolu 3 kitaplık bir seri oldu. Yeri geldi saatlerce boş duvara bakıp ağladım, yeri geldi kahkahalara boğuldum.
Bu seriden tamamen kopmak boğazımı düğümlüyor. Arden'e verilen sır gibi: "Benim renklerim hep siyahtır."
Bu kitaba başlarken benim de dünyam simsiyahtı. Ama gerçekler Eren'in dediği gibiydi: "Siyah rengi sevenler en renkli insanlardır."
"Belki başka bir hayatta. Belki de bu hayatta." diyerek bitiriyor Eren. Sevgilerin başka hayatlara kalmamasını diliyorum.
Emris korkularıyla yüzleştiğinde kendini affediyor. Kendinizi affetmenizi diliyorum.
__**Maybe In
this book was really well written, touching, emotional, and magical. i couldn't help but smile in some parts and feel sad in others. Siobna's situation devastated me. This is a spoiler: actually, Kier was the main character in his mother's story from the very beginning, and the moment he learned that Tig was himself, his arrival at his mother's side... that emotional moment...!!!!!
I was devastated there, and Em showing it to him...!!
It was so, so emotional. I'm really happy to have read and been a part of this story. Thx;))<3
Hikayesi bir yana çizimler nefis. Sadece çizimler için bile alınıp okunabilir. Hikaye ise çok ama çok başarılı. Karanlık bir hikaye ve Joker hakkında okuduğum en iyi hikayelerden
Mide bulandırıcı güzellikte bir FİNAL!
İnceleme yazıma başlamadan önce kitabın arka kapak yazısından, Salvatore'un yazısından alıntı yapmak ve birazdan okuyacağınız DEHŞET satırlarıma başlamak istiyorum;
Şöyle diyor;
"Beş farklı yazardan beş farklı kitap çıktıktan sonra bir seriyi bitirecek kişiyi bulmak kolay iş değildir. Bu yazarın, diğerlerinin onun için açıkta bıraktığı tüm yolları bulması gerekir. Dersine çalışması ve bunu hızla yapması gerekir. Ve ondan önce gelenlerin çıkardığı işlerin kalitesine bakılınca, çok iyi olması gerekir... karşınızda 
Paul S. Kemp . Vay canına! Onun gibi yazarlar karşımıza her gün çıkmıyor.
Vay be...
Şimdi, serinin konusunu, küçücük bir hatırlayalım;
Örümcek Kraliçe, Lolth sessizdir, kayıptır. Dualara, yakarışlara cevap vermiyor, varlığına dair en ufak bir kıpırtı göstermiyordur. En büyük muridleri drowlar bu sessizliğin sebebini aramak ve Lolth'u bulmak için yola çıkar.
Ama tabi bir yandan da "drowluklarına" devam etmek "zorundadırlar" :)
eh bu kısmı zaten serinin ilk 4 ve bir kısım 5. kitaplarında bolca okuyoruz. Ve gelelim kitabın girişte de bahsettiğim DEHŞET incelemesine;
(NOT: Kitapta bir miktar! küfür ve mide bulandırıcı savaş sahneleri var, önden uyarayım)
:)
Hazır mısınız?
:D
Bence olamazsınız!
Salvatore'un da dediği gibi, vay be. Kocaman bir vayyy bee!
Yazar, Paul S. Kemp kitabın satırlarını, örümceğin ağını örmesi gibi, iç içe, dehşet, karanlık ve kaos ile örmüş. Uzun soluklu bir seriye yakışacak, "evet abi, işte bir final böyle olur" dedirtecek, bizlerin duygu durumunu satır satır, sayfa sayfa değiştirecek, acayip bir final yazmış.
Bir kaç sayfa boyunca heyecan dorukta, bir kaç sayfa midenizi burkan, sizi meraklandıran, bir kaç sayfa düşüncelere sevk eden, sonra yine heyecanlandıran, bir kaç sayfa midenizi bulandıran, heyecanlandıran, başınızı
Paul S. Kemp . Vay canına! Onun gibi yazarlar karşımıza her gün çıkmıyor.
Vay be...
Şimdi, serinin konusunu, küçücük bir hatırlayalım;
Örümcek Kraliçe, Lolth sessizdir, kayıptır. Dualara, yakarışlara cevap vermiyor, varlığına dair en ufak bir kıpırtı göstermiyordur. En büyük muridleri drowlar bu sessizliğin sebebini aramak ve Lolth'u bulmak için yola çıkar.
Ama tabi bir yandan da "drowluklarına" devam etmek "zorundadırlar" :)
eh bu kısmı zaten serinin ilk 4 ve bir kısım 5. kitaplarında bolca okuyoruz. Ve gelelim kitabın girişte de bahsettiğim DEHŞET incelemesine;
(NOT: Kitapta bir miktar! küfür ve mide bulandırıcı savaş sahneleri var, önden uyarayım)
:)
Hazır mısınız?
:D
Bence olamazsınız!
Salvatore'un da dediği gibi, vay be. Kocaman bir vayyy bee!
Yazar, Paul S. Kemp kitabın satırlarını, örümceğin ağını örmesi gibi, iç içe, dehşet, karanlık ve kaos ile örmüş. Uzun soluklu bir seriye yakışacak, "evet abi, işte bir final böyle olur" dedirtecek, bizlerin duygu durumunu satır satır, sayfa sayfa değiştirecek, acayip bir final yazmış.
Bir kaç sayfa boyunca heyecan dorukta, bir kaç sayfa midenizi burkan, sizi meraklandıran, bir kaç sayfa düşüncelere sevk eden, sonra yine heyecanlandıran, bir kaç sayfa midenizi bulandıran, heyecanlandıran, başınızı
7/10
2025 52. kitabı
İlk kez bir roman karakterine ciddi anlamda üzüldüm çünkü kadının evliliği sanki çıkışı olmayan bir labirent gibi ve bu labirentin duvarları sivri dikenli. Evliliğindeki her sıkıntıda bu dikenlere savruluyor ve çektiği acıya çocuğuna olan derin sevgisi sayesinde katlanıyor hissine kapıldım.
Eşi olacak adam, çocuğun 39 derece ateşi varken bile totosunu devirip yatıyor, kadın mesaj attığında yalnızca bir "smile" gönderiyor, sorulan sorulara kısa, irite edici cevaplar veriyor. (Şirret) Belki de bu kitaptan "Nasıl koca olunmaz dersi" çıkarmalıyız. (Kendi adıma öyle.)
Hani Ferdi Özbeğen'in "İçimdeki sazlar başka, ruh başka. Duvardaki resim başka sen başka." dediği gibi insan arkadaşken başka, evlilikte başka olabiliyor. Neyse, yukarıda bahsettiğim dikenlerin her biri ayrı bir çıkmazı anlatıyor. Herkese tavsiye ederim.
