Sümeyye Taşan
@smyyodbs1
Şehirden biraz uzakta, kalbini uyandıracak incelikleri arıyor.
Şu anda okuduğu kitap
Kendime Düşünceler, Marcus Aurelius’un kendisi için yazdığı notlardan oluşan; insanın doğaya uygun yaşaması, geçiciliği kabullenmesi, hırsı dizginlemesi ve kendini yönetmeyi öğrenmesi gerektiğini anlatan Stoacı bir felsefe kitabı... Bu kitapta beni en çok etkileyen, doğaya uygun yaşama ve geçicilik üzerine verilen örnekler oldu.
Doğada vakit geçirirken insanın aceleyle, hırsla ve fazlalıkla ne kadar yorulduğunu fark ediyordum. Aurelius “Doğaya uygun olan insana da uygundur.” diyor. Örneğin bahar, yeniden başlamanın mümkün olduğunu, yaz, bollukta şükretmeyi hatırlatıyor; sonbahar ise elde tutmanın değil, bırakmanın huzurunu öğretiyor. Doğa hiçbir şeyi zorla elinde tutmuyor; zamanı geleni bırakıyor. Bunun gibi daha pek çok örnek var.
Geçen gün yemek yaparken bu düşünceler yeniden aklıma geldi. Doğa ne söylüyorsa, sebzeler onu tekrar ediyor sanki. Kış zor bir mevsim; ıspanağın temizlenmesi emek istiyor, karnabaharı parçalara bölmek sabır gerektiriyor. Belki de kış, insana yavaşlamayı, emeği ve tahammülü öğretmek için böyle.
Zor olan şeyler bile doğanın düzeninin bir parçası. İnsana düşen, bu düzenle kavga etmek değil, onunla uyumlanmayı öğrenmek.
Stoacı düşüncede “doğaya uygun yaşamak”, İslam’da fıtrata uygun yaşamak fikrine çok yakın. Hakikat, farklı dillerle söylense de çoğu zaman aynı yere işaret ediyor. Bizim için en iyisini düşünen Yüce Allah’a ne kadar şükretsek az.
İnsan deneme ya da kişisel gelişim türü kitaplara alışınca, tarihi romanlar uzun ve ağır geldiği için okumaya üşeniyor. Deneme tarzı kitaplarda detaylı betimlemeler ve karakterler olmadığı için, her şey daha hızlı ve basit aktarılıyor. Uzun zamandır aynı tür kitapları okuduğum için, serüven bile yoracak sandım; fakat Afrikalı Leo çok akıcıydı. Kitap, sürükleyici hikâyesiyle düşündürdü ve beni derinden etkiledi.Zihnimi canlı tutmak için, bundan sonra farklı türlerden kitapları da daha çok okumalıyım.Yavaş yavaş okudum ve bugün son günümüzdü. Yavaş okumak, detayları ve karakterleri daha iyi hissetmeyi, hikâyeyi derinlemesine yaşamayı sağlıyor; özellikle tarihi romanlar ve sürükleyici serüvenlerde keyfi çok daha büyük oluyor. Fakat yarın görüşmeyecegimiz için içim buruk.(: Merak edenlere iyi okumalar diliyorum.
Ve Fernando Pessoa’nın 'Huzursuzluğun Kitabı’nı nihayet bitirdim. Okurken hiç sıkılmadım. Şiirseldi ve harika tespitler vardı. Her ne kadar beğensem de bu kitap bende tuhaf bir iz bıraktı; hüzünlü, depresif havası içime öyle sindi ki, bir süreliğine dünyadan elimi eteğimi çekmek istedim. Sanki bir odaya kapanıp sadece kitaplarla, hobilerimle yaşasam daha huzurlu olacakmışım gibi...
Mesela, diyor ki: “Her türlü zevk kötü alışkanlıktır. Çünkü yaşamda herkes zevk peşindedir ve en kötü alışkanlık herkesin yaptığını yapmaktır.” İnsan kendi yolunu bırakıp, kalabalığın yöneldiği yoldan gitmeye başladığında, zevk bile kişiyi özgürleştirmek yerine köleleştiriyor. Pessoa’nın, alışkanlığa dönüşen zevkin, insanı sürüleştirmesini eleştirdiği bu gibi cümleleri beni derinden sarstı.
Zaten ben biraz çağın dışında yaşayan bir insanım. Güncel müziklere kulak vermem, modaya ayak uydurmam. Kişisel bakım konusunu, yeni jenerasyon kadar büyütmem. Kalabalıkların içinde bazen kendimi Ashab-ı Kehf’ten biri gibi hissederim. :) Pessoa’nın dünya görüşüyle karşılaşınca bu hissim daha da derinleşti.
Hatta sosyal medyada daha az vakit geçirmeye başladım. Instagram’ı ana ekrandan kaldırdım; kapatmayı bile düşündüm. “Olması gereken bu” dedim.
Fakat o gün, bir arkadaşımın doğum gününü kutladım. Bana teşekkür ettikten sonra zihnimi okumuş gibi nahif bir şey söyledi:
“İyi ki öylesine kavi kalemin ve insanın içini ısıtan bir bakışın, düşünüşün var.”
İçim ısındı. "Ruhuma sarıldın" dedim. Ve o an fark ettim ki, insan kabuğuna çekilerek huzur bulsa da, varlığını sürdürebilmesi için başkasının yüreğine değmesine ihtiyaç duyuyor.
Kalp ile kalp buluşmadıkça, insanın ruhu eksik kalır, diyor, Hz.Rumii; Gönül ile gönül arasında bağ kuran, Allah’ın nuruna yaklaşır.
Sanırım şimdi yapmam gereken, biraz
Kalbin Dönüşümü, kadınların içsel yolculuğuna, kalbin derinliklerine ve maneviyatla yeniden bağ kurmaya dair etkileyici bir rehber niteliğinde. Ayrıca anne-çocuk ilişkisine de kalpten bir bakış sunuyor. Bu güne dek birçok çocuk gelişimi kitabı okudum, hepsi değerliydi; ancak bu kitap sanki hepsinin özünü bir araya getiriyor. Akıcı diliyle bana çok iyi geldi. Kalp dönüşmeden, hiçbir ilişki dönüşmüyor. Gönülden öneriyorum.
"Ağlamalar ve Öfke Nöbetleri" kitabını yeni bitirdim ve çocukları hiç ağlatmamanın takdir edilmesi gereken bir davranış olduğunu zanneden ben bu kitaptan sonra tenkit edilmem gerektiğini anladım. Yazar Solter, ağlamaların çocuklar için faydalı olduğunu, ağlayan çocuğun cezalandırılmaması, görmezden gelinmemesi ya da dikkatinin dağıtılmaması gerektiğini savunuyor. Kucaklanılmaları ve ağlamalarının kabul edilmesi gerekiyormuş. Sevgi ve ilgiyle dolu en iyi bakımın olduğu ortamda bile çocukların hayatı tamamen stressiz değildir diyor, yazar. Örneğin yapboz yapmakta sorun yaşayıp bunu içinde tutmuş bir çocuk lise çağına geldiğinde geometri öğrenirken zorlanabiliyormuş. Yani çocukların ağlamalarına ve öfkelendiklerinde bunu ifade etmelerine izin verildiğinde stres tepkisi zamanında boşaltılarak geleceğe aktarılmıyormuş. Sonuç olarak çocuklar doğal bir iyileşme süreci olan ağlama ve öfke nöbetleri ile kendilerini iyileştirebilirlermiş. Bu onların duygusal olarak sağlıklı, meraklı, öğrenmeye ve işbirliğine açık ve şiddetten uzak olmalarını sağlıyormuş. Daha fazla bilgi için okumanızı tavsiye ediyorum. Geçmişe dair yaralar taşımayan, kendiyle sağlam bir bağı olan çocuklar yetiştirebilmemiz duası ile..
