Sinem Kara
@snmkra
Anna karenina havası bıraktı bende. Yaşadığı çevreye uyum sağlayamaması, döneminin yetkin ve eğitimli kadınlarından olması dolayısıyla yaşadığı yalnızlık ve bunalım onunla empati kurmamı sağlasa da bu verdiği kararları haklı çıkarmıyor. Diğer yandan bu bunalımdan çıkma çabasıyla o dönemde elinden gelen başka bir şey de olur muydu bilemiyorum. Yazar duyguyu o kadar geçiriyor ki madam bovary'nin verdiği kararlara itirazınızı duymasını istiyorsunuz. Başarılı ve değerli bir klasik..
Reklam
Kitabı yazarını takip edip çok saygı duyduğum için aldım. İlk defa nöroroman okuyorum. Ne yazık ki ilk kitap beni çoğunlukla hikayenin içine çekemedi. Kitabın büyük bir kısmı zorlama ve hayatın akışına uymayan bir olay örgüsüyle devam etti. Ben klasik okuyucusu olduğum için belki de bilemiyorum ancak baş karakterin bu kadar abartılması kitabın inandırıcılığını azaltmakla birlikte neredeyse her karakterin iyi ve kötü olarak sınıflandırılması gerçekçilikten uzak. İkili ilişkilerdeki her temanın aşk olması da belki lisedeyken zevk alınabilecek kitapları anımsattı. Bununla birlikte değerli yazarımız beni son bölümde yaptığı ters köşeler ve heyecanlandıran anlatımı ile ikinci kitaba geçmem için ikna etti. Ayrıca "sindirerek" verdiği bilgiler beni kitabı yarıda bırakmamam için motive eden unsurlardan. Umarım ikinci kitap için daha güzel cümleler sıralayabilirim.
Tolstoy'un bu kitabı yazarken Anna Karenina'yı öldürdüğünde kendini odaya kapattığı ve çok üzüldüğüne ilişkin bir hikaye okuyup merak etmiştim bu kitabı. Dürüst olmam gerekirse ben o kadar etkilenmedim. Bana göre Anna Karenina şımarık ve ilgi meraklısı bir kadındı. Güzelliği bunları ona sağlıyordu da. Ancak, karşısındaki adamdan tam sevgi ve alaka alabildiği sürece evladını bırakmak o kadar da zor olmadı. İlginin biraz eksilmesiyle farketti oğlunu ne kadar çok özlediğini. Sevdiği adamdan olan kızına olan soğukluğu peki? Bana kalırsa verdiği kararların kanlı canlı olarak her gün ona bakması ve bu kararların sonucuyla yani kızıyla ilgilenmesinin gerekmesi ona acı gelen şeydi. Levin'in yaşadığı ruhsal gelişmeyi izlemek çok keyifliydi. Kendi çocuğuna hissettiği şeyler şimdiye kadar duyduğum en gerçekçi hislerdi. Kitapta bir sürü kahraman ve hayat var.
Bana göre bir kitap size iyi ya da kötü olsun bir şey hissettirdiyse o kitap güzel bir kitaptır. Bence Anna'ya olan düşüncelerim kitabın güzelliğini ve okuru içine aldığını kanıtlar nitelikte. İlerleyen yaşlarımda, Anna'nın yaşına geldiğimde kitabı tekrar okuyabilirim. Belki daha çok anlarım onu.
Puan vermedi
Hayatın içinden olan bu kitabın son sayfasında sizi biraz mutsuzluk ve olabilitesi yüksek olaylar dizisinin yarattığı çokça hayal kırıklığı bekliyor. Yazar duyguyu o kadar iyi anlatmış ki, onu hisseden Martin Eden mi yoksa ben miyim? ayırt edemedim. Belki de bu yüzden kitabı bitirdikten sonra bir burukluk bıraktı.
Spoiler:
Kültürün sanatın ne olduğunu bilmeyenlerin maddi güçleriyle bu çevrede yer edinerek bu konuda kendini geliştiren birini bakış açılarının darlığı ve iki yüzlülüklerini silah niyetine kullanarak öldürdürdükleri kanısındayım.
Martin Eden intihar etmedi. Onu, ona inanmayanlar, geldiği yeri bilip gelebileceği seviyeyi idrak edemeyenler öldürdü. Çizgisini bozmayıp onu değiştirmek isteyenlere boyun eğmeyerek kendi iradesiyle başardıklarından sonra aynı insanların yanında olmak istemelerini reddetmesi benim haz aldığım bir o kadar da onun adına hayal kırıklığı yaşadığım bir bölümdü. Hayatıma güzel bir dokunuş yapan çok güzel bir kitap.
Paris'te yapılacak bir idamın mahkumunun yaşadığı ülke ve toplumu eleştirileri kaleme alınmış. Ne yazık ki gerek kürek cezası, gerek idam cezası bu ağır koşulları ancak kendi başına geldiğinde irdeleyebiliyor. Mahkumun suçunun ne olduğunun belirtilmemesi güzel bir dokunuş çünkü asıl odaklanmamız gereken yerden sapılması engelleniyor.
Kitabın kalınlığı ve ağırlığı arasındaki tezatlığı kitap bittiğinde iliklerinize kadar hissedebiliyorsunuz.
Reklam