Hiç değilse kendi kendime "elimden geleni yaptım" diyebilsem. Ama bu çok fazla istemek olur herhalde. Otuz yıldır kendimi hep suçlu hissettim. Yaşadığım için suçlu.
Evet. Benim ölümümle hiçbir şey eksilmeyecek. Yokluğum duyulmayacak. Geride hiçbir boşluk bırakmıyacağım. Metrolar yine işleyecek, lokantalar dolup taşacak, kafalar küçük kaygılar peşinde yorulup düşecek... Aranan, vazgeçilemeyen biri olmak isterdim. Birşey, ya da bir kimse için..
orda da akşamlar olacak allı'nın kızı
kanlı mendil gibi ağustos akşamları
şu benim çektiklerimi görmiyeceksin
belki yanında başkaları olacak
belki düşlerine bile girmeyeceğim
gün oldu acıların şiirini yaşadım
gün oldu zehir gibi yokluğunu yaşadım
bana sen ne diye duyurdun yalnızlığımı
ne diye gurbet gibi mısrâlarıma sindin
dokunsan parmaklarıma tutuşacağım