Köyün Fareli Kavalcısı

sabitlendi

Ben yokum desem kimse bırakmıyor Yokum diyorum inanmıyorlar Yokum diyorum bulup çıkarıyorlar Yokum.

Eğer aşk bu ise imrenirim doğrusu Ben örneğin ben Deli örümcekler gibi yalnızlığa vurgun Yeni geceler kuruyorum Pencereleri nasıl kapıyorum görseniz Suları sürüyorum ekinleri düşünüyorum Horasanla örülmüş surlarca her yerlerim sımsıkı Ama bir yerden yine sızıyorlar Bir şehir bir elbise çarşısı bir öbek çiçek bir başkasının isteği Yine sızıyorlar Çaresiz kuşanıyorum başkalarını

Köyün Fareli Kavalcısı

Şimdi bu odada oturmayı seviyorum. Bu koltukta, hem de, bu resmin karşısında. Eskiden bilmezdim bu resmin böyle güzel idiğini. Bu mor lekeler beni dinlendiriyor sanki. Akçaburgaz yalnızlığıma benziyor. Gene vazolar yataklarına göre. Belki de benim varlığımdır, benim varlığımdan önlerine duran engeldir onların istediklerini bileyip, önüne durulmaz, doyulmaz eden.

Takip Önerileri

Köyün Fareli Kavalcısı

Yataklar, bir yatan olmadıkça içlerinde hep bir hüzün verir insana. Ama onlar bu hüzün içinde gitgide daha çok birbirlerine sarılmak isteğini, gereksinmesini, bundan kaçınılmazlığı duyarlar. Yatakların yataklı hüzünlerin getirdiği yalnızlık kokusu, avunmak istemelerinin ateşini, doyuruculuğunu arttırır. Yatağı doldururlar. Yatağın karşısına düşen aynada, birbirlerinin bacaklarını, omuzlarını, göğüslerini, sıkı sıkı, istekle saran kollarını, utangaçlığı, bir orman uğultusunda, önüne durulmaz bir çavlan akıntısında, yitmiş birbirlerine borçlu gözlerini ister istemez, daha çok kaçamak isteklerle gördükçe, sevişmelerine, küçük küçük günahlar da katılırmışçasına, sarsılırlar, tadları artar, deniz gitgide unuttukları bir şey olur.

Köyün Fareli Kavalcısı

Seni arayan sular, seni kışlar, seni adamlar, seni sonunda bozulmuş ordularım Sanki ay dökülür diri balıklara, sanki gümüş şeyleri güneşler güneşler ışıtır Yorgun kuşamlarımla, kanlarımla, gelirim, uzanır senin sabahlı gecene yatarım