Ozan
@sojourner
Şu anda okuduğu kitaplar
Yaşayan bilir
Meşgul bir haftanın koşuşturması pazar günü sona erdiğinde ve içlerindeki boşluk bir anda ortaya çıktığında hayatlarında içerik eksikliğinin bilincine varan insanların başına bela olan pazar günü nevrozu; bir depresyon.
Çağdaş insanı tehdit eden, hayatının sözde anlamsızlığıdır ya da başka bir deyişle, insanın içindeki varoluşsal boşluktur. Peki bu boşluk ne zaman açılır, ne zaman ortaya çıkar, genellikle çok örtük bu boşluk ne zaman görünür hale gelir? Can sıkıntısı durumunda. Schopenhauer'in, insanlığın arzu ve sıkıntı iki ucu arasında sonsuza kadar bocalamakla lanetlendiğini söylediğinde, esas ne kastettiğini artık anlıyoruz. İşin aslı, günümüzde can sıkıntısı -bilhassa biz psikiyatristlere- arzunun -sözde cinsel arzunun bile- yarattığından çok daha fazla çözülmesi gereken sorun çıkarıyor.
Kitle ile topluluk arasındaki temel farkı görmezden gelmemeliyiz. Bir topluluğun gerçek bir topluluk olabilmesi için kişiliklere ihtiyacı vardır ve bir kişilik de bir faaliyet alanı olarak bir topluluğa ihtiyaç duyar. Kitle ise farklıdır: Bireysel kişiliklerden rahatsız olur ve bu yüzden bireyin özgürlüğünü bastırır ve kişiliğini aşağı çeker.
Seks ancak meta-cinsel bir şeyin, yani sevginin ifadesi olduğu ölçüde gerçekten insanidir. Bir diğer deyişle, insan seksi her zaman salt seksten fazlasıdır ve bu ölçüde sevginin fiziksel ifadesi görevi görür ya da sevginin “vücut bulması”.
İşin aslı insan olmak, her zaman, bir şey ya da biri için kendinin ötesine geçmeyi -kendisinden başka bir şeye ulaşmaya çabalamayı hedeflemek anlamına gelir: Gerçekleştirilecek bir anlam ya da sevilecek başka bir insan. Bir diğer deyişle, insan olmak her zaman kendini aşmak anlamına gelir ve insan gerçekliğinin bu kendini aşma niteliği fark edilmedikçe, psikoloji bir tür monadolojiye dönüşerek yozlaşır. Tek kelimeyle, kendini aşmak, varoluşun özüdür.