İnsan bir “şey” değildir; şeyler birbirlerini belirler, insan ise kendi kendine karar verir. İnsan dönüştüğü şeyi kendisi yaratır. Örneğin toplama kamplarında, o canlı laboratuvarda ve bu deneme alanında, arkadaşlarımızın bir kısmının hınzır, diğer kısmının ise aziz gibi davrandıklarını izler ve buna şahit olurduk. İnsanın içinde iki potansiyel de bulunur; gerçekleştirilen, şartlara değil kararlara bağlı olandır.
İnsanın gerçekten ihtiyaç duyduğu şey, bir anlamı tatmin etmek zorluğundan ortaya çıkacak sağlam miktarda gerilimdir. Bu gerilim insana içkindir ve zihinsel sağlık için vazgeçilmezdir.
İnsan olmak, kendinden başka bir şeyle ya da biriyle bağdaşmak ya da doğrudan ona yönelmek anlamına gelir. Maslow’un dediği gibi, “kendini gerçekleştirme işi” en iyi “önemli bir işe bağlanmak”la olur.