Üzgün ve donuk bir dünya istiyordum, umutsuz, dipsiz, ışıksız, böyle işte, batmak istiyordum, moralim bozuktu, zaman zaman insan her şeyin batmasını, gökyüzünün başına geçmesini ister.
İyi, tamam, belki gecenin en soluk yüzlü kişisi bendim ama peki çevremdeki yüzlerin arkasında delilik, endişe, bunalımdan başka, acı ve korkudan başka, terk edilmişlik, sıkıntıdan başka, yalnızlıktan başka, öfkeden ve güçsüzlükten başka ne görüyordum ki; ağzına sıçayım, bu yüzlerde moralimi biraz olsun düzeltecek ne vardı ki?