Bahçıvan ve Ölüm, çağdaş Bulgar edebiyatının usta kalemi Georgi Gospodinov'un, babasının gidişinin ardından tuttuğu o derin ve sessiz yasın edebi bir vesikası. Yazar, bir zamanlar toprağa can veren, bitkileri budayan ve doğanın döngüsünü sabırla izleyen bir bahçıvanın, yani babasının ölümünü, yine o bahçıvanın bilgeliğiyle anlamlandırmaya çalışıyor. Ölüm burada aniden patlayan bir trajedi değil, sonbaharın gelmesi gibi kaçınılmaz, toprağa dönmek kadar organik bir süreç olarak işleniyor. Gospodinov, kayıp karşısında yükselen o tanıdık varoluşsal sancıyı ve melankoliyi hırçın bir feryatla değil; hafızanın koridorlarında gezinerek, geride kalan anıların kokusunu içine çekerek ve kelimelerle bir nevi teselli bahçesi inşa ederek dindiriyor. Sadece bir babaya veda etmekle kalmıyor, aynı zamanda toprağa bağlı yaşayan o eski kuşağın sessiz gidişine ve onlarla birlikte silinen bir dünyanın hafızasına da ağıt yakıyor. Kök salmak, solmak, eksilmek ve her şeye rağmen hatırlamak üzerine yazılmış; sadeliğiyle kalbi sızlatan, derinliğiyle uzun süre zihni terk etmeyen, son derece şahsi ve lirik bir başyapıt.
Sevginin bir duygu değil, hayatta kalma mücadelesi olduğu bir dünya hayal edin. Eksikliği ruhu kurutan, fazlası ise insanı boğan, adeta su gibi bir güç...
"Solmak." Bu distopik düzende ölüm yaşlanarak ya da hastalanarak gelmiyor; her şey önce kalpten, yani sevgisizlikten başlıyor.
Cilt altına yerleştirilen mikro alıcılar kalpten yayılan her titreşimi ölçüyor ve insanları renk kodlarına ayırıyor: Mavi dengeyi, sarı düşüşü, kırmızı ise kritik sınırı simgeliyor. Sevilmediğinizi hissettiğiniz an teniniz solmaya, sesiniz incelmeye ve bedeniniz çözülmeye başlıyor.
"Sevgi bazen öyle bir sınavdır ki, kalbin gücü değil, sabrın şekli belirler sonucu."
Yıllar önce kaybettiği büyük aşkı Aras’a duyduğu sonsuz bağlılıkla ölümsüzlüğe ulaşmış bir kadın o.
Ancak bu ölümsüzlük, zaman geçtikçe omuzlarına daha da ağır binen bir yüke dönüşüyor.
Çünkü Nara sadece kendi kalbini taşımıyor; dört kızının —Elan, Sora, Lyne ve Mirel— hayatı da onun ellerinde.
Bir anne olarak en büyük sınavı, sevgisini dördüne de milimetrik bir eşitlikle dağıtabilmek. En ufak bir sapma, sistemin acımasız cezalarını ve kızlarının solmaya başlamasını beraberinde getirecek.
Ve şimdi, ekranlar alarm veriyor. Grafiklerdeki dengeler altüst olmuş durumda, özellikle de Sora için zaman giderek daralıyor.
Sistemin merhametsiz ölçümlerine karşı bir anne kalbi ne kadar direnebilir? Aras’ın yıllar önce sistemden gizleyerek sakladığı o gizemli cihazın sırrı ne?
Nara’nın kızlarına bıraktığı mektupta geçen o derin sınavı, kalbin gücü mü yoksa sabrın şekli mi kazanacak?
Sistemin bize "paylaştıkça azalır" diye dayattığı o duygu, aslında bölüştükçe çoğalan gerçek bir özgürlüğe dönüşebilir mi?
Kusurları görüp yine de kalmayı seçenlerin, teknolojinin ve iktidarın denetimine karşı kalbiyle direnenlerin sarsıcı
Reklam
Kitap Adı: Güneş Ve Onun Çiçekleri
Yazar Adı: Rupi Kaur
Sayfa Sayısı: 245
Çeviri: Gizem Aldoğan
Kitap Türü: Şiir / Deneme
Kitap, başka bir kitabı okurken karşıma çıktı bende bir bakayım derken bir de baktım kitabı okumayı bitirmişim.
İlginç geldi bana, tüm yazılanlar.
Hindistanı tarif etse de bence tüm dünyanın gerçeğini yansıtıyor.
Kısaca kitapta, sevgi, acı, şifa, kadına karşı şiddet ve mücadele var.
Kitap 5 bölumden oluşmakta, solmak ile başlayıp, çiçeklenme ile biten.
Özet olarak insan önce solması gerek ki en sonunda çiçeklenebilsin, diyor yazar.
Bana en üzücü gelen konu ise, Hindistan'da sırf kız çocuğu olarak doğduğu için öldürülen bebekleri anlatan bölümdü. Sadece acımasız değil aynı zamanda kadına verilen değer de acı bir şekilde gözler önüne seriliyor her bir sayfada. Yüzümüze tokat gibi çarpıyor her toplumda karşımıza çıkan cinsiyet ayrımcılığı.
Keşke gelmeseydi kadınlar dünyaya, daha mı iyi olurdu? Kim bilir?
"işte yaşamın reçetesi bu
dedi annem
aldı beni kollarına gözyaşlarım akarken
her yıl bahçene
ektiğin çiçekleri düşün
sana öğretecekler ki
insanlar da
çiçek açmak için
solmak
köklenmek
ve büyümek zorunda..."
Kitaptan daha fazla spoiler vermek yerine birkaç alıntı:
Solmak bölümünden
- Varlığının şahidi onlar, imreniyorum rüzgarlara
- Güneşi de alıp gittin, beni terk ettiğinde
İçimizdeki Drago
Hepimiz hayatımızın bir döneminde Drogo değil miyiz aslında? Kendi kalemize kendimizi hapsedip, dışarıda akıp giden hayata uzaktan bakmıyor muyuz? Güvenli sandığımız duvarların ardında, “henüz zamanı değil” diyerek umutlarımızı erteliyor; bir gün her şeyin anlam kazanacağına inanarak bekliyoruz. Oysa bekledikçe zaman akıp geçiyor.
Günler birbirine benzedikçe cesaret alışkanlığa dönüşüyor, hayaller sessizce yerini kabullenişe bırakıyor. Kale, bir süre sonra koruyan bir sığınak olmaktan çıkıp insanı hayattan ayıran bir sınır oluyor. Ve fark edilmeden, en büyük kayıp yaşanıyor: Yaşanabilecek bir hayat, yaşanmadan tüketiliyor. Tatar Çölü, bu yüzden Drogo’nun hikâyesi olmaktan çıkıp beklemeyi yaşam sanan herkesin içini acıtan sessiz çığlığı oluyor.
Hayatlarımızda Drogo olup o kalenin duvarları arasında solmak istemiyorsak o kapının eşiğinde oyalanmayı bırakıp dışarı o adımı atacağız. Başka çaresi yok.
Metehan Baltacı / Buna Can Dayanır mı?
Ya herkes gibi olmak ya da acılarla bambaşka birine dönüşmek… Ya bulunduğun yerde sararak solmak… Ya da başka diyarlarda çiçek açmak…
Artık vakti gelmişti. Bu kaygılı bekleme anında tüm dünyada her şey birer birer yok olup bitti. Artık Ali’nin olmasının vaktiydi. Ali küçük bir köyde fakat kocaman bir hayal dünyasında yaşayan bir gençti. Daha farklı hayalleri vardı. Büyüdüğü köyü terk edip büyükşehirlerde yaşayacak ve sevdiği kızla evlenecekti. Gerisinde bırakacaklarını, sahip olmak isteyip de olamadıklarını düşündü. Nitekim de düşündüğü gibi yaptı. Gülizar’ı bırakıp Büyükşehir’e gitti fakat kalabalıklar içinde dayanamayıp geri döndü köyüne. Üç erkek kardeşten ortancalarıydı Ali. Hayvancılık yaparak geçiniyordu aile. Zamanında anne ve babasının kaçmasıyla yaşadığı zorluklarla gurbette yaşamışlar fakat suların durulmasıyla tekrar köye yerleşme kararı almışlardı. Fakat Ali’nin şehir hevesi hiç de bekledikleri gibi ilerlememişti. Esendere’den çıkıp şehirin samimiyetsiz sokaklarına gitmek hiçte hayallerindeki gibi değildi.
Ahh Ali…
Ahh
Yeni tanıştığım yazarın okuduğum ilk kitabı Kumdan Yürek…
Zanzibarda bir ailenin geçmişindeki hikayelerin, yaşanmışlıkların akıcı bir dille anlatımını okuyoruz.
Liseyi bitiren Salim’in ailesindeki bireylerin hayat hikayelerini okurken kitabın sonunda ortaya çıkan bir sırrın saklanmasına şahit oluyoruz.
Ingiltereye göç eden Salim’im hayat mücadelesi, iç çatışması, ailesinde şahit olduğu olayların yetişkinliğine yansıması ve aile bağlarındaki kırgınlığı edebi bir dille yaşıyoruz.
Okumayı düşünenlere tavsiye eder keyifli okumalar dilerim.
Bazı alıntılar :
“Şükretmek mi sevginin başlangıcıydı, sevgi mi şükretmenin? Önemli değildi aslında; sonuçta insanı uzun vadede mutsuz eden şeyler kelimeler değillerdi. İnsanı mutsuz eden anılardı, solmak bilmeyen, yerinden oynamayan karanlık anlar.“
“Bu yalnız ve olaysız varoluş beni hiç beklemediğim kadar mutlu etmişti.”
“Senin benim gibi insanlar dünyayı böyle öğreniyor, bizden nefret edenlerin yazdıklarını okuyarak.”
Reklam
Reklam