Ayşe
@soloread
7 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
En kötüsü kendi kendimizle çoğu zaman çelişmeli yaşadığımız halde başka bir insanla birlik kurmaya, duygularımızı birbiriyle hiç ayrıntısız eşleştirmeye çabalıyoruz.
Sayfa 72 - İthaki Yayınları
Reklam
İnsan bir kere tek başına kalmaya görsün! Nerde olsa tek başınadır. Meydan savaşında bile...
Sayfa 60 - İthaki Yayınları
Kendini öldürenlere "delirdi" derler. Ah keşke delirebilsem... Ölümden korkmadığımı gördünüz, komutanım; ben ölmemekten korkuyorum. Yani öldükten sonra da bu acılar sürerse diye ödüm kopuyor! Acı çeken gövde mi, ruh mu? Bunu kesinlikle bilmek ne büyük mutlulukmuş!
Sayfa 26 - İthaki Yayınları
İnsanların, ruh ve irade bakımından parça parça bölünüp ayrılmaları, insanlığın bunca sefaletini yaratıyor. Hele bir milletin fertleri arasında zümreleşmeler her gün yeni felaketler doğurucudur. Varlıklar arasındaki ayrılıklar zahiridir, varlık birdir. Insanlar arasındaki başkalıklar, aynada görülen hayal gibi aldatıcıdır; insan birdir. Bir milletin fertleri, aynı vücudun organları olduklarını, aynı iradenin emrinde olduklarını unuttukları zaman millet yıkılır. Birlikten ayrılan, birliği bozan hasta bir ruhtur, hasta bir varlıktır. Sıhhatli yaşayışta kinler yok, düşman davalar yoktur...
Sayfa 23 - Dergâh Yayınları
Mevlâna'nın mesut olduğuna herkes inanır. Ama onun saadeti nerede, ne zaman ve hangi zaferle başlamış, ne zaman bitmiştir? Bunu kimse bilemez. Zira onun saadeti sonsuzluğun çerçevesine kazınmıştı; başlangıcı da, sonu da yoktu. Çünkü o, sonsuzlukla beraber mesuttu. Sonu olan saadet , gerçek saadet olur mu? O, olsa olsa yakın bir bedbahtlığın başlangıcı olabilir.
Sayfa 20 - Dergâh Yayınları
Reklam