Sevdiğiniz herkesin yaşlanıp ölüşünü izlemek zorunda olduğunuzu düşünün ve dikkat çekmemek için her sekiz yılda bir kimlik ve şehir değiştirmek zorundasınız bir de asla ama asla aşık olmamanız gerekiyor. Çünkü aşk, bir faniye bağlanmak ve kaçınılmaz olarak yeniden o devasa kayıp acısıyla yüzleşmek demek. Yüzlerce yıl yaşamak mı? Sanırım istemezdim ben de. Kitap fantastik bir metafor üzerinden tamamen insan olma sancısını ve yaşama tutunma çabasını anlatıyo esasında, yüzlerce yıl yaşasan da.
Matt Haig bize Tom aracılığıyla çok güzel bi şey fısıldıyor, Zamanı durdurmanın yolu, zamanda asılı kalmak ya da ölümsüz olmak değil. Zamanı durdurmanın tek yolu, anı gerçekten yaşamak ve ne pahasına olursa olsun sevebilme cesaretini göstermek. Çünkü acı çekmek, hayatta olmanın ve hissetmenin bir kanıtı.
Kitabın dili su gibi akıcı.Tarihsel figürlerin hikayeye dahil oluşu hiç sırıtmıyor, aksine Tom'un melankolisini çok güzel beslemis.
Eğer bu aralar hayatın koşturmacası içinde kendinizi kaybolmuş hissediyosanız, Tom'un 400 yıllık bilge ama yorgun sesine kulak verin. İçsel, sakin ve hüzünlü ama sonunda umut vaat eden bir yolculuk.
•
Hüzün + Kız = Fadiş
Fadiş, aslında Günışığına Yolculuk serisi gibi ancak ondan daha hüzünlü bir kitap. İlk okuduğunuzda sizi sıkabilir ama kısa süre sonra sizi içine çekebilir. Fadiş, annesiyle birlikte bir ağacın rüzgarla savrulmasıyla savrulup ayakta kalmaya çalışıyor. Bazen bunu istemese de direniyor hep. Özellikle kitabın kötü karakterleri Kanal 7'de yayınlanan filmlerin karakterleri gibi kötü. özellikle Fadiş'in babası Kamil bunların başındaki isim. İyi bir baba olurum deyip evlenip sonra Fadiş'i ve karısını terk ediyor. Bunun gibi kötü karakterler çoğunlukta ama iyi karakterlerde var. Kötülere karşı direnen iyi insanlar. Fadiş, iyi bir kitap ama Kanal 7 dizilerini andırıyor ama yine de iyi kurgulanmış. Gülten Dayıoğlu, iyi yazmış. Eğer siz de Günışığına Yolculuk serisini sevmişseniz Fadiş'i okuyabilirsiniz. Ancak mendiliniz yanınızda olsun, bazı yerlerde ağlayabilirsiniz.
Reklam
Genel hatlarıyla sevdiğim bir kitap oldu. Cin peri gibi şeyler araç olarak kullanılsa da asıl anlatmak istediği şey bu değil. Psikolojiyle ilgiliyseniz de bir bakmanızı öneririm. 2 puanı gereksiz tekrarlardan kırdım. Onun dışında sonu da gayet şaşırtıcı ve düşündürücüydü.
Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat’ın konusu ilgi çekici olsa da okuma deneyimimi en çok etkileyen unsur karakterlerin duygularını çok yoğun yaşamaları oldu. Kitapta yalnızca Talat ve Fitnat’ın ilişkisi değil, birbirine bağlı birkaç farklı ilişkinin de hikâyesi anlatılıyor. Ancak neredeyse tüm karakterlerin duygularını en uç noktalarda yaşaması, olayların sürekli yüksek bir duygusal gerilimle ilerlemesine neden olmuş.
Bu yoğunluk bir süre sonra beni hikâyenin içine çekmekten çok tedirgin bir şekilde okumaya itti. Yine de romanın ele aldığı konular ve dönemin toplumsal yapısını yansıtması açısından dikkat çekici olduğunu düşünüyorum. Özellikle Türk edebiyatının ilk yerli romanı olarak kabul edilmesi, eseri edebî tarih açısından önemli kılıyor.
Okulda Yaptığınız Haylazlıkların Sonu
Asiye 1, aslında komik bir kitap. Halenur Çalışan Gürbüz'ü Bilge Çocuk'ta yayınlanmış Dayım ve Ben adlı köşesinde görmüştüm. Kitabı okudum ve bitirdim. Komik bir kitap. Olaylar Asiye'nin içindeki rahmetli babaannesi Deli Asiye'nin onu yönlendirmesiyle olaylar başlıyor. Bir de arkadaşları Neşe ve Sevilay'da ona destek verince maceralar kontrolden çıkıyor. Açıkçası Asiye olayların sonrasını düşünemiyor. Hedefine ulaşmak için haylazlık yapıp ulaşıyor ancak bir süre sonra amacı onun için kötü oluyor çünkü pek empati kurmuyor. Hatta "Ben, Deli Asiye'nin yönlendirmesiyle bunları yaptım." diyor ama olmuyor. Eğer sizde okulu sevmiyorsanız ya da okulda haylazlık yapınca ne olacağını merak ediyorsanız Asiye 1'i okuyabilirsiniz.
(Not: Lütfen bu kitaptaki davranışları yapmayın yoksa kötü sonuçlar doğurabilir. Benden söylemesi.)
Kitabı bence 3 kısma ayırmak gerekiyor.. 1.kısmı şöyle anlatabilirim; okuması oldukça zor çok fazla eski Türkçe kelimeleri barındıran bir kısımdı.. bazen okumak için kendimi zorlasam da yine de okuyabildim.. çok fazla zorlanmadım ama kitabın diğer kısımlarına göre okuması zor zordu..
İkinci kısım daha öykü ağırlıklı bir bölümdü.. karakterimizin başına gelen olaylar bize ayrı ayrı öykülerde anlatılıyordu.. biz bu öykülerde başka insanlarla tanışma fırsatı buluyoruz.. ilk kısma göre ikinci kısım gerçekten daha iyiydi bence..
Gelelim üçüncü kısma yani kitabın en vurucu olduğu kısma.. kitabı okuyan insanların çoğu kitaptan çok fazla etkilenmiş bence bunun sebebi üçüncü kısmının yani kitabın sonlarının oldukça iyi yazılmış olması.. kitap okuyan insanlar bilir ki iyi yazılmış çoğu kitabın sonu başları kadar iyi değildir.. ama bu kitapta her şey tam tersi. Kitabın sonu kitabı gerçekten göklere çıkarıyor.. her şeyin çözüldüğü, her şeyin itiraf edildiği, kitap boyunca aklımızda olan bütün soruların cevaplarını aldığı bir bölüm oluyor.. kitabı yedi puan veriyorum ve bu yedi puanın dört puanını son bölümü oluşturuyor..
Reklam
Reklam