'kendimiz dışında nereye koştuysak gurbette kaldık.' diyor nurettin topçu.
sahiden neye yetişmiş, yetişebilir ki insan? ana râhminde başlayan ve gözdeki ferin son ışığı da sönünce bitmiyor mu onca hengâme? bu ikisi arasındaki her yetişme çabası dehşet bir yanılgıdan ibaret.
Ama bir rüya gördüm,
Rüyamda benden özür diliyordun,
Bana yüklediğin her şey için...
Ve gözyaşlarımız yağmur gibi akmaya başladı...
Sonunda seni affettim...
Sadece bir rüyaydı,
Hepsi bu.
Ve o rüya bana yetti.