Eski arabaları severdim. Önce kırmızı bir Carmen Cia kupe, arkasından bir Peugot 404 kabriyole, sonra bir Volvo kupe, bir Rover kupe, son olarak da bir Bentley Mark VI. 
Otopsim 
Jean-Louis Fournier
Otopsim Jean-Louis Fournier
Hiç yaşanmamış şeyler gibi güzeldi. Hayatın eşiğinde, düşüncenin eşiğinde son bir defa gördüğümüz şeyler gibi güzeldi.
- Ahmet Hamdi Tanpınar
Reklam
Dertleşelim:(
Bazen sadece birazcık da olsa sana duyulan bir sevgi ,bir değer varsa hissetmek istersin ama asla hissedemezsin.
Ve zaten bir süre sonrada sen hissetmek istemezsin, yavaş yavaş ama emin kararlarla hem o kişilerden hem de hayattan artık sıkılırsın ve iş işten geçtikten sonra sana o sevgi , değer gelse de bir anlamı kalmaz. İşin komik tarafı bide bundan dolayı sen suçlu olursun. Eğer başkasının günahı varsa içinizde masum insanlara çektirmeyin, baskı kurarak,üste çıkmaya çalışarak ,bağırarak üstünlük kurmaya çalışmayın ,en ufak tartışmada sen sen sen demekten vazgeçin . Bir kez hata yapıldı diye her bir konuda aynı şey başa kalkmayın, bununla baskı yapmayın. Farkında olmadan elinizde ki son dal da kurur sonra da arkasından bakar kalırsınız. Sevmiyorsanız da açık açık söyleyin kimsenin kalbini kırıp ahını almayın ,yanındaymış gibi gösterip varlığınızı esirgemeyin. Ya var olun yada yok...
Var olduğuna inandığım sevildiğimi sandığım kişiler tarafından sevilmediğimi öğrenmek yada değer görmemek beni tamamen bu hayattan soğuttu. Evet sen kendini sev yeter diyebilirsiniz belki ama bazen yetmiyor bir el arıyorsun omzunda hissedecek. Aile , eş , dost aaa bir de bakmışsın hiç birisi yok. Sağ olun var olun, yanımda olduğunuz günlere sayarım sorun yok...
Sevgiyle ve esenlikle kalın, HOŞÇAKALIN...
Funda'dan...
Arafın ve Sokak Lambalarının Kuşağı: Y
Bizler, dünyanın hem sonuna hem de başına yetişmiş, zamanın tam kırılma çizgisinde duran o tuhaf kuşağız. Çocukluğu masal gibi parıldayan, fakat yetişkinliği bir harabenin gölgesinde kalanlarız.
Ne bir çemberin içine tam anlamıyla sığabildik ne de o çemberi tamamen kırıp dışarı çıkabildik. Hep bir eşikte, hep biraz arafta kaldık.
Çocukken oyunların en güzelini biz oynadık.
Sokak lambaları yanana kadar bitmeyen o telaşsız zamanların, diz kapaklarımızdaki yaraların, samimiyetten örülmüş dostlukların son tanıklarıydık. Düştüğümüz için oyundan ağlayarak çıksak bile, ertesi gün yine oyuna dahildik...
Henüz ekranların ardına gizlenmemiş,
göz göze, diz dize büyüyen son şanslı çocuklardık. Dostluğu da sevgiyi de o tozlu sokaklarda, hesapsızca öğrendik.
Sonra büyüdük. Büyüdükçe dünya soğudu,
ilişkiler biçimsizleşti. Çocukken en güzel arkadaşlıkları kuran bizler, yetişkinliğin en yıpratıcı ilişkileriyle sınandık.
Kimimiz boşandı. Kimimiz, o eski ve temiz bağları hiçbir yerde bulamayacağını anlayınca yalnızlığı bir kale belledi.
Kimimiz ise ne gitmeye cesaret edebildi ne de kalırken iyileşebildi; aynı evin içinde, aynı masada, aynı hayatta, sessiz bir yabancı olarak yaşamaya devam etti.
Biz; geçmişin sıcacık aidiyeti ile bugünün soğuk gerçeği arasında köprü olmaya zorlanmış bir kuşağız. Çocukken en derinden gülen, büyüyünce acıların en koyu olanıyla tanışan o hüzünlü kalabalığız...
Biz Y kuşağıyız. Sokak lambaları yanana kadar oyun oynayan çocuklardık; şimdi ışıkları açık evlerde bile kendimizi ait hissedemeyen yetişkinleriz.
Ceplerimizde çocukluk bilyeleri,
omuzlarımızda yetişkinliğin ağır yükü,
kalbimizde ise hâlâ geç kalmış bir bahar umudu taşıyoruz.
Çünkü biz Y kuşağıyız; Çocukluğumuzun güzelliğiyle avunup, yetişkinliğimizin
"Kim bilir? Belki de bir gün iki mezar taşında son bulur yaşadığın bütün düşler ve umutlar..."
Yazık ettim düşüncemin kefaletine bağışladığım ömrümün son durağını...
Hüsnü Bala
Reklam
Reklam