Akhilleus'un Şarkısı, bildiğimiz o sert, kaslı ve kusursuz "yarı tanrı" imajını yıkıp, arkasındaki kırılgan insanı önümüze koyan sıcacık bir kitap.Kitabın en güzel yanı, hikayeyi Akhilleus’un değil, onun gölgesinde büyüyen sürgün prens Patroklos’un gözünden dinlemek. Bu sayede karşımızda sadece savaşan bir makine değil; müziği seven, gülen, hata yapan ve aşık olan bir Akhilleus buluyoruz.
Çelimsiz ve babasının gözünden düşmüş Patroklos, saraydan sürülür ve Akhilleus’un babasının krallığına sığınır. Burada yolları kesişir.Akhilleus, herkes ondan uzak dururken Patroklos’u seçer. Centaur Kheiron’un yanında, doğanın içinde birlikte büyürler ve aralarında derin bir bağ, bir aşk filizlenir.Troya Savaşı patlak verdiğinde, Akhilleus’un önünde iki seçenek vardır: Ya uzun ama silik bir ömür sürecek ya da Troya’da savaşıp genç yaşta ölecek ama adı ölümsüz olacaktır. Akhilleus şanı seçer.Patroklos sevgilisini korumak için onunla savaşa gider. Ancak kaderden kaçılmaz; savaşın vahşeti, Akhilleus’un kibri ve aralarındaki o büyük sevgi, onları adım adım mitolojinin en can yakıcı sonuna doğru sürükler.
Kitap antik dönemi o kadar canlı ve samimi anlatıyor ki, tarih veya mitoloji bilgisine hiç gerek kalmıyor. Kendinizi bir anda o dönemin saraylarında, kumsallarında buluyorsunuz.
Akhilleus’un tanrısal kibri ile Patroklos’un insani merhameti arasındaki denge çok iyi işlenmiş. Akhilleus’un savaştaki acımasızlığına kızarken, Patroklos’un yanındaki çocuksu haline içiniz ısınıyor.
Kitaptaki ilişki sadece romantik bir bağ değil; birbirinin ruhunu tamamlama hikayesi. Madeline Miller bunu hiç ajite etmeden, son derece zarif ve asil bir dille aktarmış.
Hikayenin sonunu (mitolojiden dolayı) bilerek okusanız bile, son 50 sayfada gözyaşlarınızı tutmak neredeyse imkansız. Kitap bittiğinde
Taş kağıt makas, yazarın okuduğum ilk kitabıydı. Dili akıcı ve kurgusu çok hoşuma gitti. Gerilim ve korku tarzı kitapları seven biri olarak kitabı beğendim. Heyecan ve acaba şöyle mi olacak dedirten merak duygusu oluşturuyor. Sonunda ne olacağını az çok tahmin ettim ama son kısımda bir ters köşe yapması şaşırtıcıydı. Genel olarak keyifle okuduğum bir kitap oldu. Tabi ki eleştirdiğim kısımları da var ancak kafa dinlemelik bir kitap okumak isteyen kişilerin rahatlıkla tercih edebileceği bir kitap.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
#okudumbitti
“Yeryüzünde kaybolmak yoktur, sadece dönüşüm vardır. Hayatlar hayatların üzerine kurulur. Yaşam birilerinin bıraktığı boşluğu başkalarıyla doldurur. Ve bu döngü sonsuza dek sürüp gider.”
Selam arkadaşlar
Bugün @lev10celik keleminden #döngü kitabıyla geldim. Bu kitap Polisiye okumayı seviyorsanız ama aynı zamanda içinde tarih, mitoloji ve biraz da felsefi sorgulamalar olsun diyorsanız bu kitap ilginizi çekebilir.
Hikâye, Han ilçesine bağlı Yazılı beldesinde bulunan Arestias Anıtı’nın önünde işlenen gizemli bir cinayetle başlıyor. Komiser Aynur ve yardımcısı Kemal, ilk başta sıradan gibi görünen bu olayın peşine düşüyorlar. Fakat ilerleyen sayfalarda karşılarına çıkan ipuçları, semboller ve ritüeller bunun çok daha büyük bir planın parçası olduğunu gösteriyor.
Kitapta en sevdiğim noktalardan biri olayların sadece bir cinayeti çözmek üzerine kurulmaması oldu. Gece ve gündüz, yaşam ve ölüm, su ve ateş gibi birbirine zıt görünen kavramların aslında birbirini tamamladığı düşüncesi hikâyenin içine güzel bir şekilde işlenmiş. Bu yönüyle kitap sadece bir polisiye değil, aynı zamanda okuyucusunu düşünmeye de sevk ediyor.
Olaylar ilerledikçe Frigya Vadisi’nden Zerzevan Kalesi’ne uzanan tarihi ve gizemli bir yolculuğa çıkıyoruz. Her yeni ipucu merak duygusunu biraz daha artırırken, yazarın oluşturduğu atmosfer de sizi hikâyenin içinde tutmayı başarıyor. Özellikle mitoloji ve sembollerle ilgili kısımları okumaktan keyif aldım.
Kitabın vermeye çalıştığı en önemli mesajlardan biri de sanırım hiçbir şeyin tamamen yok olmadığı, her sonun aslında başka bir başlangıcın parçası olduğu düşüncesi. Bu yüzden kitap boyunca “kayboluş” kavramı üzerine de sık sık düşündüm.
Genel olarak hem akıcı hem de merak unsurunu son sayfaya kadar koruyan bir okuma oldu benim için.
Zorunlu Bağlılık/ İnceleme
Bu seriyle ilgili önyargılarım olduğu için üçüncü kitabına da biraz tereddütle başlamıştım ama düşüncelerimin aksine kitabı gerçekten sevdim. Aralarında gelişen ilişkiden çok hoşlandım. Ama tabiki mutlaka bir son dakika golü oluyor kitaplarda ve bundan artık gına geldi. Küçük ve büyük bir sebepten ayrılık yaşanması. Bu kitap da bir istisna yapmadı ve bunu yaşadık. Açıkçası yazarın bile zorlama yazdığını düşünüyorum bu kısmı. Bana hiç geçmedi çünkü. Onun dışında kitabı sevdim.
Dünya boş,peki ya biz?·276 syf.·
7/10
2026 68. kitabı
Yol bizi nereye götürür? Ya da bu yolculukta yaşadıklarımız bize ne katar?
Hayatın tam içinden seslenen bu kitap, insana kendisini sorgulatıyor. Dünya boş; peki sen ne kadar dünyalısın? Hayat, yaşadıklarınla sana ne öğretti? Acılarınla yaşamayı öğrendin mi? Şükretmeyi bildin mi? Rabbine yöneldin mi, yoksa dünyanın geçici meşguliyetleri arasında hayallere dalıp giderek asıl amacı unuttun mu?
Yürüdüğümüz bu dünya yolunda nereden gelip nereye gittiğimizi, bu yolculuğun anlamını ve insanın kendisiyle yüzleşmesini çok güzel anlatan bir eser olmuş.
Kitabın son satırlarında, değerli yazarımızın 
Mehmet Kazar geçtiğimiz yıllarda yaşadığımız o büyük depremin yaralarını taşıdığını öğrenmek beni derinden üzdü. Ancak tüm zorluklara rağmen ailesine tevazu ve sevgiyle yaklaşabilmesi, okumaktan vazgeçmemesi ve kalemiyle insanlara ışık olmaya devam etmesi takdire şayan.
Kıymetli yazarımızın kaleminin ışığı daim olsun. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle :)
Mehmet Kazar geçtiğimiz yıllarda yaşadığımız o büyük depremin yaralarını taşıdığını öğrenmek beni derinden üzdü. Ancak tüm zorluklara rağmen ailesine tevazu ve sevgiyle yaklaşabilmesi, okumaktan vazgeçmemesi ve kalemiyle insanlara ışık olmaya devam etmesi takdire şayan.
Kıymetli yazarımızın kaleminin ışığı daim olsun. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle :)“Bağlı ama özgür.”
KİTAP ÇOK İYİYDİ
Sonundaki sesli mesaj o kadar güzeldi ki verdiği mesajlar olsun anlatım dili olsun tek kelimeyle harikaydı
Serinin bildiğim kadarıyla son kitabı Mafalda’ya veda etmek beni üzsede çok severek okuduğum bir kitaptı