Kül Tablasında Biriken Ömür
Güneş çoktan vazgeçmiş bu sokağın tozundan,
Rutubetli duvarlarda nem değil, keder sızıyor.
Bir haber gelmiyor artık mazinin enkazından,
Kader, ismimi silinmiş mezar taşlarına yazıyor.
Saatler geri dönmeyi unutmuş, akrep intiharda,
Odamda asılı duran gölgeler bile benden yabancı.
Umut denilen o kuş, çoktan can vermiş bu darda,
İçimde dinmek bilmeyen, garip ve kadim bir sancı.
Bakma öyle ayakta durduğuma;
Ben, çoktan yıkılmış bir binanın son ayakta kalan direğiyim.
Ne bir bekleyenim var limanda, ne de gidecek bir rotam,
Kendi fırtınasında boğulan, dilsiz bir deniz firağındayım.
Gözlerimde birikmiş asırlık bir yağmurun ağırlığı,
Yutkunuyorum, boğazımda düğümleniyor bütün "keşke"ler.
Dünya dediğin; bir körün gördüğü karanlığın darlığı,
Sönmüş bir sigara izmariti gibi, fırlatılmışım bir köşeye, bekler...
Garp yeli
Garp yeliBir Bilinmezliğin Kayıp MısralarındanDuygu ve Düşünce
Gün doğarken başlamıştı bu sancı.
Dalgacı ve ukala bir tavır takınmıştı.
Küçümseyen bakışlarını etrafta gezdirirken,
Gözleri bir şeye kilitlenmişti.
Takılı kaldığı bir bırakılmışlıktı.
Yüzünde sanki bir yas vardı.
Bu yası acımasızca,
Varlıkların üzerinde öfkeyle gezdiriyordu.
Bu bakışların altında,
Ezilen varlıklar umutsuzluğa gömülüyordu.
Canını yakan bir yanık gibiydi,
Yüreğindeki sandığı ama aslında olmayan
Bu fark edilmez acı.
Son bulmalıydı.
Naime toker
Naime toker
Ayan beyan ortada değil mi haykırışlarımız
Sancılı olsa da varoluşlarımız
Haa ayrılıklarımız
Hangi şarkıda, hangi yüz
Hangi tebessüm hatırlatmadı ki seni bana
Uzağımdaki yakınlığım benim, kaçışlarım hep sana Titreyen kalemimden dökülen mısralarım
Başımı yastığa koyduğumda canlanır hatıralarım
Olmasa ne olur, ne çıkar Ne kaldı ki sanki yanıma kâr
Bir avuç umudu çok gören ey nazlı yâr
Sanma ki yüreğimde küllenmiş sevdam, hâlâ yanardağ
Kaçtıklarıma yakalandım, hep tek çıkmaz sokağımdın Kimseler bilmedi bendeki hüznün kederini
Soluğu kesilmiş yarınlar bıraktım, kendimden kaçtım
Tebessüme hep borçlu kaldım O da hiç sormadı bana derdimi
Dürüp büksem heceleri
Yine de gelirsin bana sormadan geceleri
Sevdanın en gizemli, en sitemli hâli Ağzıma almadığım yeminleri çiğnemedim ki
Avazımın çıktığı yerde susar Yine sana koşar içimdeki deli
Hiç olmak ne demek, hiç...
Boğazın düğümlenmesi, nefes alıp da konuşamamak
Acılar yarışmaz, bilirim de Sevdanın ben miyim son neferi
Ne hacet, kadere değil kırgınlığım
Peyderpey eksilen ben miyim
Yoksa bendeki sen mi
