bu kitabi nereden gordum kimin onerisiyle kitapligima ekledim bilmiyorum ancak kendi inisiyatifime kalmadigina eminim. baslamadan once 100 sayfalik bir kitap meh beni ne kadar etkileyebilir ki diye dusunuyordum ve oyle bir ters kose oldum ki yorum yazmaya verdigim uzun arayi sonlandirmaya niyetlenecek kadar buyuk bir ters koseydi. yazmaya, kitap okumaya yeniden basladigim ve bunun ozellikle dogum gunume denk gelmis olmasi cok huzurlu hissettiriyor. sanki kalemim de dilim gibi tutukluk yapmisti. bugun bunu ufak da olsa kiracak bir adim atmanin gururu var uzerimde. ama kitaba donecek olursak oyku kitaplarini sevmedigimi sanirdim. kendine baglayacak kadar uzun olmamasi beni dehsete dusururdu. belki dizileri filmlere tercih edisim de bundandi. ama iyi bir oyku okuyana kadarmis sanirim, bu kitaba kadarmis. ask kitaplarini cok seviyorum, ucuz ask romanlarini da yuksek perdeden yazilmis hikayeleri de. yazarin aska olan bakis acisini kitabinda hemen hissediyorsunuz, genel tavrini da kendimle cok ozdeslestirdim. bu sozler buraya benim zihnimden cikip gelmis olmali diye dusundum. ozellikle boyle konularda yalniz dusunmedigini bilmek cok rahatlatiyor. feminist bir kadin yazar! o zamanda olacak is mi eyvah! icinde bulundugu doneme ragmen ustaca kaleme almis kitabini. nispeten duragan sayilabilecek bir hikayede sayfalari nasil heyecanla cevirdim ben de bilmiyorum. son sayfada tuylerim diken diken oldu. yeni bitirdigim halde hemen suan tekrar okumak istemem saka degil. kendime diger kitaplarini da okuyacagimin sozunu vermekle yetinip uyuyacagim zira saat 04.00'e geliyor
Okuması Yorucu :(Duygu ve Düşünce
Yok arkadaş olmuyor, kitap bir türlü açılmadı, ilerlemiyor. 140 sayfa dayanabildim. Yanii fantastikli, büyülü falan kitapları severim ama bu kitap 140 sayfaya gelmeme rağmen hala aynı yerinde sayıyor. Bir de bir geçmiş, bir şimdiki zaman şeklinde bir anlatımı var. Normalde bu beni sıkmaz ama bu kitapta sıkmaya başladı. Şimdiki zaman (Kış) kısmında okuduğumuz benzer şeyleri geçmiş (Geçen Sonbahar) te de okumak zorunda olmak beni bayağı yordu. Ve ayrıca yazarın bir şeyi çok detaylıca anlatması beni yordu. Bu yazarın daha önce GrishaVerse (Gölge ve Kemik) serisinden üç kitabını okumuştum o kitaplar çok akıcıydı, üç kitabı çok rahat okudum. İlk defa bir kitap beni yordu, sıktı. Ve ilk defa bir kitabı yarım bıraktım. Neyse umarım yazarın son çıkan kitabı İfrit de böyle değildir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Karaya ayak basması yasaklanmış, şu üzerinde yaşamak zorunda olan bir halk düşünün. Bunlar Alaha. Sadece senede bir kez pazara gidebilmeleri söz konusu. Karada yaşayan Kenta halkı ile alışveriş yapıyorlar ve bu karaya çıkışları bile kurallara bağlı. Bir grup iyi eğitilmiş Alaha genci bu hakkı alabilmiş. Büyük bir şans. Bu şans belki de ellerine ömürlerinin bir kez geçecek.
Kimsesiz olarak büyüyen Brynn, okyanusla çevrili Alaha'da muhafız adayı olarak büyür. En yakın arkadaşları Komutan Wren'in oğlu Kai ve Messer ile pazar yerine gidecek şanslı kişilerden. Fakat b burada Brynn'ın başı Kenta'lı bir asker olanan Acker ile belaya girer ve arkalarında büyük bir karmaşa bırakarak oradan kaçarlar. Hikaye ise bundan sonra başlar. Sırlar, gizlenen kimlikler,oyun içinde oyunlar.
Son kelimesine kadar soluksuz okuyacağınız büyük bir macera. Her ne kadar çok ayrıntı vermese de güzel bir evren kurgusu. Belli yeteneklere sahip insanlar. Düşman halklar. Kaçma, kovalamaca. Yavaştan filizlenen duygular. Herşey çok güzel. Ta ki son iki bölüme kadar. O son, bir çok kişinin büyük ters köşe dediği şey büyük bir mantık hatası değil de nedir? Bu da kitapta anlatılan herşeyi bir anda alt üst ediyor. Biz bir yalanı mi okuduk diye düşünüyorum. Yazar hangi mantıkla olayları buraya bağladı bilmiyorum ama birçok senaryo aklımda. Bu yüzden de ikinci kitabı merak ediyorum.
Kitabı son sayfalarına kadar bir solukta okudum. Kurgulanan evreni sevdim. Deniz üzerinde ağaçlarda ki evlerinde yaşayan halk fikrine de bayıldım. Fakat üzerine düşündükçe buram buram klişe koktuğunu anlıyorsunuz. Klişelere karşı değilim. Bu türde çok okuduysanız artık bu kaçınılmaz. Güzel yazılmış o ayrı bir konu. Çok akıcı bu da yadsınamaz. Fakat kitabın kapağını kapadığınızda havada kalan çok şey var. Ve o sonda ki olay.
Tarık Tufan’ın Hayal Meyal romanı, kısa ama derin izler bırakan, ölüm, pişmanlık, aşk ve geçmişle yüzleşme temalarını işleyen etkileyici bir kitap. Romanın kahramanı ölümcül bir hastalığa yakalandığını öğrenir ve hayatının son döneminde geçmişiyle hesaplaşır. Geçmişe yaptığı bu yolculuk yalnızca fiziksel bir dönüş değil, aynı zamanda çocukluğa, kayıplara ve yarım kalmış duygulara yapılan içsel bir seyahattir. Tüm bunları yazar anlatırken şiirsel ve duygusal anlatım kullanmıştır.
Hayal Meyal, Tarık Tufan'ın okuduğum kitapları arasında en çok beğendiğim kitap oldu.
Mısır Kanatır cezaevinde idama mahkum edilen bir kadınla yaptığı görüşmeden etkilenen yazar gerçekle kurguyu harmanlayarak bu kitabı yazar daha sonra kendisi de bu cezaevine girecektir.. Firdevs erkek egemen toplumda küçük yaşta istismara uğrayan bir kızın adım adım nasıl hayat kadını olmaya itildiğini konu alır önce amcası, sonra amcasının karısının zoruyla evlendirildiği yaşlı kocası evden kaçışından sonra yolda karşılaştıkları.. Kimi yardım edeceğini söyler kimi üstünden para kazanma derdindedir kimisi de kandırıp o an birlikte olma ortak nokta yaptıkları hissettirdikleri.. Firdevs tüm bunlardan kurtulup düzgün bir işe girer ve tüm zengin üst yöneticilerinin eve bırakma bahanesiyle yapmak istediklerini geri çevirir buda onu daha çok arzulanır kılar kendisi ise işyerindeki devrimci İbrahim'e aşık olur ta kii patronun kızıyla nişanlandığını öğrenene kadar.. hayal kırıklığıyla işten ayrılır ve yolda bir prens kendisine çok yüksek ödeme yapacağını söyler Firdevs tüm parayı yırtar ve prens kendisini öldürmesinden korktuğu için tutuklanır ve idama mahkum edilir..Kimseyle görüşmüyor ve devlet Başkanından af edilemeyi kabul etmiyordur ta ki idamından önce kendisi ile defalarca görüşmek istemiş olan psikiyatrist ile görüşene dek görüşür ve son yolculuğuna gururla gider..
Alice Feeney’nin kitaplarında en sevdiğim şey, okuru sürekli şüphe içinde bırakmayı başarması. Bir karaktere güvenmeye başladığınız anda elinizdeki tüm parçaları yeniden sorgulamanıza neden oluyor. Kocamın Karısı da tam olarak böyle bir kitaptı.
Hikâye, eve döndüğünde kendi hayatında bir yabancıya dönüşen bir kadının etrafında şekilleniyor. Kim doğruyu söylüyor, kim yalan söylüyor, gerçekten ne yaşandı derken sayfalar hızla akıp gidiyor. Kitabın en güçlü yanı da bence bu merak duygusu, her bölüm sonunda bir sonraki sayfaya geçmeden durmak oldukça zor.
Son sayfalara kadar büyük bir heyecanla okudum. Finalde beklediğim his tam olarak şaşkınlık değil de biraz eksik kalmışlık oldu. Yine de bunun kitabın kötü olduğu anlamına geldiğini düşünmüyorum. Gerilim türünde okuduğumuz ters köşelerin çoğu zihnimizde, özellikle de sinemadaki örneklerle kıyaslandığında, daha büyük bir etki bırakıyor. Bu yüzden beklentimi çok yükseltmiş olmamın da payı olabilir.
Buna rağmen kitabı bitirdiğimde aklımdan geçen ilk şey şu oldu: Bu hikâye sinemaya uyarlansa harika olurdu. Atmosferi, karakterleri ve yarattığı gerilim hissi beyaz perdede çok daha güçlü bir karşılık bulabilecek türden.
Alice Feeney son yılların en çok konuşulan psikolojik gerilim yazarlarından biri. Özellikle Taş, Kağıt, Makas ve Ne Yaptığını Biliyorum ile geniş bir okur kitlesine ulaştı, eserleri çeşitli ödül listelerinde yer aldı ve birçok dile çevrildi. Onun kitaplarını farklı kılan şey ise yalnızca gizem yaratmasından ziyade okuru sürekli kendi çıkarımlarıyla mücadele etmeye zorlaması.
İki günde bitirecek kadar merak uyandıran, sayfaları hızla çevirten ve gerilim sevenlerin keyifle okuyabileceği bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Siz daha önce bu yazarın hangi kitaplarını okudunuz?
