El koyduğum hayatını, gel ve geri al.
Ben sığıntı,
Çöktüm üzerine,
hastalık gibi
düşlerinin
20 Mayıs 2026, yazılmamış bir not,
Son yıllarda çok değiştiğimi söylemektense, bana ait olmayan bir hayatı istila etmiş durumda bulunuyorum. Geçici bir kayıt gibiyim. Ya da virüs. Gerçi onun söylediği şeyler vardı: İşe girerse öleceğini, akademik dile maruz kalacak olursa solacağını, bedelli de olsa askerlikte kaybettiği saniyelerin onu sileceğini söylemişti. İçimde dokuz köy vardıysa artık onlarda kovulmuş olanın günahı var... Yer üstünde yer bırakmayacak olsan da gel, al-canımı yutu-ver
Son 1 saattir herkesin dedikodusunu yaptığımıza göre uyuyabilirizzz mxjcmdkdm
Cindy
Cindy
Hastane odasından zar zor aldığı nefesle son bir cümle sarfetti adam:
"Basiretsiz bir tutkuyla yanımda olmanı istiyorum ve sen bunu iliklerine kadar biliyorsun"
O an sadece açık olan pencerenin kenarına konan beyaz bir güvercin bakabildi odadaki ruhsuz bedene
Sonra kanatlarına konan yükle süzüldü gökyüzüne...
Sevgili Lilyum...
O gideli beş ay olmuştu. Sesini duymayalı, ondan tek bir satır okumayalı, adını bir mesajın sonunda görmeyeli koskoca beş ay geçmişti. Takvim yaprakları değişmişti, mevsim bile değişmeye yüz tutmuştu ama içimdeki eksiklik olduğu yerde duruyordu. İnsan bazı yokluklara alışır sanırdım. Günler geçtikçe acının hafifleyeceğini, özlemin yavaş yavaş azalacağını düşünürdüm. Meğer bazı insanlar gittikten sonra zaman ilerliyor ama insanın içindeki saat duruyormuş.
Neredeydi bilmiyordum. Nasıldı bilmiyordum. Gülüyor muydu, üzülüyor muydu, geceleri rahat uyuyabiliyor muydu bilmiyordum. Bir başkasına benim baktığım gibi bakıyor muydu, bir başkasına benim anlattığım şeyleri anlatıyor muydu onu da bilmiyordum. Bildiğim tek şey vardı; yokluğunun her gün yeniden karşıma çıktığı.
Sabah uyandığımda ilk aklıma gelen oydu. Gece uyumadan önce son düşündüğüm yine oydu. Gün içinde bazen bir şarkı çalıyordu, birden onu hatırlıyordum. Bazen bir sokaktan geçiyordum, bazen bir kahve kokusu geliyordu, bazen hiç sebepsiz yere kalbim sıkışıyordu. İnsan birini özlemeye başladığında dünya onun izleriyle doluyor Lilyum. Kaçmak istiyorsun ama her şey onu hatırlatıyor.
Ona dair hatırladığım son şey bana kurduğu son cümleydi.
"Biliyorum."
Sadece bir kelimeydi belki. Ama o kelime beş ay boyunca zihnimin içinde dönüp durdu. Biliyorum... Neyi biliyordu? İçimde saklamaya çalıştığım sevgiyi mi? Her şeye rağmen vazgeçemediğimi mi? Giderken bile onu bekleyeceğimi mi? Yoksa kalbimin o günden sonra uzun süre iyileşemeyeceğini mi?
İnsan bazen tek bir kelimenin içine bir ömür sığdırabiliyor.
Ben o kelimenin içinde yaşadım beş ay boyunca.
Defalarca aklımda aynı sahneyi canlandırdım. Son konuşmamızı, son bakışını, son sessizliğini... Belki başka bir şey söyleseydi bu kadar canım yanmazdı.
En son ne zaman pişman oldun?
Konu önemli değil. Yaptın ve pişman oldun.
Ne ümit ederken ne buldun? O pişmanlık hissi sana ne öğretti ya da bir şey öğretti mi?
Yine olsa yine yapar mısın?