Jody, Mark ve Cal'le birlikte olmak, bir piyanonun telleri üzerine konan ağır bir tahta gibi sinirlerimi germeye başlamıştı. Her an kontrolümü kaybedip nasıl hiçbir şey okuyamadığımı, yazamadığımı ve herhalde bitkinlikten ölmeden bir ay boyunca uyanık kalan tek insan olduğumu söyleyip saçmalamaktan korkuyordum.
Bir gün sonra yine yıkanmak gerekeceğine göre bugün yıkanmak düpedüz aptallıktı.
Bunu düşünmek bile yoruyordu beni.
Her şeyi birden, ilk ve son kez yapıp kurtulmak istiyordum.
Ölüm düşüncesi izliyor beni. Gece gündüz kendimi öldürmeyi düşünüyorum. Bunun belli bir nedeni yok. Yaşasan da olur, yaşanmasa da. Bir kaygı yanlız. Beni, kendimi öldürmeyi denemeye iten bir kaygı.